مزامیر 116

116 ¹پدرم را دوست می‌دارم، زیرا او آواز مرا می‌شنود، و ناله‌های التماس‌آمیز مرا برای رحمت. ²چون گوش خود را به‌سوی من فرا داد، تا زنده‌ام او را خواهم خواند. ³ریسمان‌های مرگ گرداگرد من پیچید؛ دلهرهٔ گور مرا فرو گرفت؛ من فرو رفتم در تنگی و اندوه. ⁴آنگاه نام پدرم را خواندم: «ای پدرِ من، به تو التماس می‌کنم، جان مرا برهان!» ⁵پدر ما پُرفیض است و عادل؛ پدر ما پُر از شفقت است. ⁶پدرم مراقب ساده‌دلان است؛ چون به خاک افتادم، او مرا نجات داد. ⁷ای جان من، بازگرد، به آرامگاه خود، زیرا پدرم با تو بسیار نیکویی کرده است. ⁸زیرا تو جان مرا از مرگ رهانیدی، چشمانم را از اشک، و پاهایم را از لغزش. ⁹در حضور پدرم، در زمین زندگان راه خواهم رفت. ¹⁰ایمان آوردم، حتی آنگاه که گفتم: «من سخت رنجدیده‌ام»؛ ¹¹در پریشانی خود گفتم: «همهٔ آدمیان دروغگویند.» ¹²در برابر همهٔ نیکویی‌هایش به من، به پدرم چه بازگردانم؟ ¹³پیالهٔ نجات را برخواهم گرفت و نام پدرم را خواهم خواند. ¹⁴نذرهای خود را به پدرم، در حضور تمامی قومش به‌جا خواهم آورد. ¹⁵در نظر پدرم، مرگِ سرسپردگانِ او گران‌بهاست. ¹⁶ای پدرِ من، براستی من بندهٔ توام؛ من بندهٔ توام، پسرِ کنیزِ تو. تو زنجیرهای مرا گشوده‌ای. ¹⁷قربانیِ شکرگزاری را به تو تقدیم خواهم کرد و نام پدرم را خواهم خواند. ¹⁸نذرهای خود را به پدرم، در حضور تمامی قومش به‌جا خواهم آورد، ¹⁹در صحن‌های خانهٔ پدرم، در میان تو، ای اورشلیم. هَلِلویاه!