مزامیر 119

119 ¹خوشا به حال آنان که راهشان بی‌عیب است، که در تعلیم پدر ما گام برمی‌دارند.

الف: خوشا به حال بی‌عیبان

²خوشا به حال آنان که شهادات او را نگاه می‌دارند، که او را به تمامی دل می‌جویند. ³ایشان مرتکب هیچ خطایی نمی‌شوند؛ در راه‌های او گام برمی‌دارند. ⁴تو فرمان داده‌ای که وصایای تو به‌دقت نگاه داشته شوند. ⁵ای کاش راه‌های من در نگاه داشتن فرایض تو استوار می‌بود! ⁶آنگاه شرمنده نخواهم شد، چون به همهٔ اوامر تو بنگرم. ⁷تو را با دلی راست خواهم ستود، چون احکام عادلانهٔ تو را بیاموزم. ⁸فرایض تو را نگاه خواهم داشت؛ مرا به‌کلی ترک مکن.

⁹جوان چگونه راه خود را پاک نگاه دارد؟ با پاسبانی آن بر طبق کلام تو. ¹⁰به تمامی دل تو را می‌جویم؛ مگذار از اوامر تو گمراه شوم. ¹¹کلام تو را در دل خود گنجینه کرده‌ام، تا به تو گناه نورزم. ¹²متبارک هستی تو، ای پدرم؛ فرایض خود را به من بیاموز. ¹³به لب‌های خود همهٔ احکام دهان تو را بازمی‌گویم. ¹⁴در راه شهادات تو شادی می‌کنم، چنانکه در همهٔ ثروت‌ها. ¹⁵در وصایای تو تفکر خواهم کرد و بر راه‌های تو چشم خواهم دوخت. ¹⁶از فرایض تو لذت می‌برم؛ کلام تو را فراموش نخواهم کرد.

¹⁷به بندهٔ خود کرم فرما، تا زنده بمانم و کلام تو را نگاه دارم. ¹⁸چشمان مرا بگشا، تا ببینم چیزهای شگفت را از تعلیم تو. ¹⁹من بر زمین غریبم؛ اوامر خود را از من پنهان مکن. ²⁰جان من از اشتیاق گداخته می‌شود برای احکام تو در همه وقت. ²¹تو گردنکشان را توبیخ می‌کنی، آن ملعونان را، که از اوامر تو گمراه می‌شوند. ²²ننگ و خواری را از من دور کن، زیرا شهادات تو را نگاه داشته‌ام. ²³اگرچه بزرگان می‌نشینند و بر ضد من سخن می‌گویند، بندهٔ تو در فرایض تو تفکر می‌کند. ²⁴شهادات تو مایهٔ لذت من است؛ آنها مشیران من‌اند.

²⁵جان من به خاک چسبیده است؛ مرا بر طبق کلام خود زنده کن. ²⁶راه‌های خود را به تو بازگفتم، و تو پاسخ دادی؛ مرا؛ فرایض خود را به من بیاموز. ²⁷راه وصایای خود را به من بفهمان، تا در کارهای شگفت تو تفکر کنم. ²⁸جان من از اندوه گداخته می‌شود؛ مرا بر طبق کلام خود تقویت کن. ²⁹مرا از راه دروغ دور نگاه دار، و از سر لطف تعلیم خود را به من عطا کن. ³⁰راه وفاداری را برگزیده‌ام؛ احکام تو را پیش روی خود نهاده‌ام. ³¹به شهادات تو چسبیده‌ام، ای پدرم؛ مگذار شرمنده شوم. ³²در راه اوامر تو خواهم دوید، زیرا تو دل مرا وسعت می‌بخشی.

³³ای پدرم، راه فرایض خود را به من بیاموز، و آن را تا به آخر نگاه خواهم داشت. ³⁴مرا فهم عطا کن، تا تعلیم تو را نگاه دارم و به تمامی دل آن را به‌جا آورم. ³⁵مرا در طریق اوامر خود هدایت کن، زیرا از آن لذت می‌برم. ³⁶دل مرا به شهادات خود مایل گردان، و نه به سود خودخواهانه. ³⁷چشمانم را از دیدن چیزهای باطل بگردان؛ مرا در راه‌های خود زنده کن. ³⁸به بندهٔ خود استوار گردان وعدهٔ خود را، که برای ترسندگان توست. ³⁹ننگی را که از آن می‌ترسم دور کن، زیرا احکام تو نیکوست. ⁴⁰مشتاق وصایای تو هستم؛ در عدالت خود مرا حیات بخش.

⁴¹محبت عهد تو به من برسد، ای پدرم، و نجات تو بر طبق وعده‌ات. ⁴²آنگاه پاسخی خواهم داشت برای آن که سرزنش می‌کند مرا، زیرا بر کلام تو توکل دارم. ⁴³و کلام راستی را به‌کلی از دهانم مگیر، زیرا امید من در احکام توست. ⁴⁴تعلیم تو را پیوسته نگاه خواهم داشت، تا ابدالآباد. ⁴⁵و در آزادی گام خواهم زد، زیرا وصایای تو را جسته‌ام. ⁴⁶از شهادات تو در حضور پادشاهان سخن خواهم گفت و شرمنده نخواهم شد. ⁴⁷از اوامر تو لذت می‌برم، که آنها را دوست می‌دارم. ⁴⁸دست‌های خود را به‌سوی اوامر تو که دوستشان می‌دارم برمی‌افرازم، و در فرایض تو تفکر می‌کنم.

⁴⁹کلام خود را برای بندهٔ خویش به یاد آر، که مرا بدان امیدوار ساخته‌ای. ⁵⁰تسلی من در رنجم این است، که وعدهٔ تو مرا حیات می‌بخشد. ⁵¹گردنکشان سخت استهزا می‌کنند مرا، اما من از تعلیم تو روی نمی‌گردانم. ⁵²چون احکام تو را که از دیرباز است به یاد می‌آورم، ای پدرم، تسلی می‌یابم. ⁵³خشمی سوزان مرا فرا می‌گیرد به‌سبب شریرانی که تعلیم تو را ترک می‌کنند. ⁵⁴فرایض تو سرودهای من بوده است هر جا که زیسته‌ام. ⁵⁵نام تو را به یاد می‌آورم در شب، ای پدرم، و تعلیم تو را نگاه می‌دارم. ⁵⁶این برکت نصیب من شده است، که وصایای تو را نگاه داشته‌ام.

⁵⁷پدرم نصیب من است؛ عهد می‌بندم که کلام تو را نگاه دارم. ⁵⁸به تمامی دل رضامندی تو را می‌طلبم؛ بر طبق وعدهٔ خود بر من لطف فرما. ⁵⁹چون در راه‌های خود می‌اندیشم، پاهای خود را به‌سوی شهادات تو برمی‌گردانم. ⁶⁰می‌شتابم و در نگاه داشتن اوامر تو درنگ نمی‌کنم. ⁶¹هرچند بندهای شریران مرا به دام افکند، تعلیم تو را فراموش نمی‌کنم. ⁶²نیمه‌شب برمی‌خیزم تا تو را به‌خاطر احکام عادلانه‌ات بستایم. ⁶³من همنشین همهٔ کسانی‌ام که می‌ترسند از تو، و آنان که وصایای تو را نگاه می‌دارند. ⁶⁴زمین از محبت عهد تو پر است، ای پدرم؛ فرایض خود را به من بیاموز.

⁶⁵تو به بندهٔ خود نیکویی کرده‌ای، ای پدرم، بر طبق کلام خویش. ⁶⁶تمییز نیکو و معرفت را به من بیاموز، زیرا به اوامر تو ایمان دارم. ⁶⁷پیش از آنکه رنج ببینم گمراه شدم، اما اکنون کلام تو را نگاه می‌دارم. ⁶⁸تو نیکو هستی و نیکویی می‌کنی؛ فرایض خود را به من بیاموز. ⁶⁹گردنکشان با دروغ بر من افترا می‌زنند، اما من به تمامی دل وصایای تو را نگاه می‌دارم. ⁷⁰دل ایشان مانند پیه بی‌احساس است، اما من از تعلیم تو لذت می‌برم. ⁷¹برای من نیکو بود که رنج دیدم، تا فرایض تو را بیاموزم. ⁷²تعلیم دهان تو برای من بهتر است از هزاران پارهٔ طلا و نقره.

⁷³دست‌های تو ساخته و شکل داده است مرا؛ به من فهم عطا کن تا اوامر تو را بیاموزم. ⁷⁴ترسندگان تو مرا می‌بینند و شادی می‌کنند، زیرا به کلام تو امید بسته‌ام. ⁷⁵می‌دانم، ای پدرم، که احکام تو عادلانه است، و اینکه از سر وفاداری مرا رنج داده‌ای. ⁷⁶محبت عهد تو مرا تسلی دهد، بر طبق وعده‌ای که به بندهٔ خود داده‌ای. ⁷⁷شفقت لطیف تو به من برسد تا زنده بمانم؛ زیرا تعلیم تو مایهٔ لذت من است. ⁷⁸گردنکشان شرمنده شوند، زیرا با دروغ به من ستم کرده‌اند؛ و اما من در وصایای تو تفکر خواهم کرد. ⁷⁹ترسندگان تو بازگردند به‌سوی من، آنان که شهادات تو را می‌شناسند. ⁸⁰دل من در فرایض تو بی‌عیب باشد، تا شرمنده نشوم.

⁸¹جان من در آرزوی نجات تو ضعف می‌کند؛ به کلام تو امید دارم. ⁸²چشمانم در انتظار وعدهٔ تو خسته می‌شود؛ می‌پرسم: «کی مرا تسلی خواهی داد؟» ⁸³زیرا مانند مشکی در میان دود شده‌ام، با این حال فرایض تو را فراموش نمی‌کنم. ^a a v83 مشک شرابی که در اتاقی پردود آویخته شود چروکیده و تیره می‌گردد — تصویری که شاعر از حال فرسودهٔ خویش می‌کشد. ⁸⁴روزهای بندهٔ تو چند است؟ کی بر آنان که مرا آزار می‌رسانند داوری خواهی آورد؟ ⁸⁵گردنکشان برای من چاله‌ها کنده‌اند؛ ایشان بر طبق تعلیم تو زندگی نمی‌کنند. ⁸⁶همهٔ اوامر تو امین است؛ ایشان با دروغ مرا آزار می‌رسانند؛ مرا یاری کن! ⁸⁷نزدیک بود مرا از روی زمین نابود کنند، اما من وصایای تو را ترک نکرده‌ام. ⁸⁸در محبت عهد خود مرا حیات بخش، تا شهادات دهان تو را نگاه دارم.

⁸⁹ای پدرم، کلام تو تا ابد در آسمان‌ها استوار و پابرجاست. ⁹⁰وفاداری تو تا همهٔ نسل‌ها پایدار است؛ زمین را استوار کرده‌ای و برقرار می‌ماند. ⁹¹تا به امروز برقرارند به‌حکم تو، زیرا همه‌چیز بندگان توست. ⁹²اگر تعلیم تو مایهٔ لذت من نمی‌بود، در رنج خود هلاک می‌شدم. ⁹³وصایای تو را هرگز فراموش نخواهم کرد، زیرا به‌وسیلهٔ آنها مرا حیات بخشیده‌ای. ⁹⁴من از آن توام؛ نجات ده مرا، زیرا وصایای تو را جسته‌ام. ⁹⁵شریران در کمین نشسته‌اند تا نابود کنند مرا، اما من در شهادات تو تأمل می‌کنم. ⁹⁶برای هر کمالی حدی دیده‌ام، اما امر تو بی‌نهایت وسیع است.

⁹⁷آه که چقدر تعلیم تو را دوست می‌دارم! تفکر من تمامی روز است. ⁹⁸امر تو مرا از دشمنانم حکیم‌تر می‌سازد، زیرا همیشه با من است. ⁹⁹از همهٔ معلمانم فهیم‌ترم، زیرا شهادات تو موضوع تفکر من است. ¹⁰⁰از پیران داناترم، زیرا وصایای تو را نگاه داشته‌ام. ¹⁰¹پاهای خود را از هر راه بد بازمی‌دارم، تا کلام تو را نگاه دارم. ¹⁰²از احکام تو روی برنمی‌گردانم، زیرا تو خود مرا تعلیم داده‌ای. ¹⁰³کلام تو به کام من چه شیرین است، شیرین‌تر از عسل در دهانم! ¹⁰⁴از وصایای تو فهم می‌یابم؛ از این رو از هر راه دروغ بیزارم.

¹⁰⁵کلام تو چراغی است برای پاهایم و نوری برای راهم. ¹⁰⁶سوگند خورده و استوار کرده‌ام آن را، تا احکام عادلانهٔ تو را نگاه دارم. ¹⁰⁷به‌شدت رنج دیده‌ام؛ ای پدرم، مرا بر طبق کلام خود حیات بخش. ¹⁰⁸ای پدرم، ستایش‌های داوطلبانهٔ مرا بپذیر، و احکام خود را به من بیاموز. ¹⁰⁹جان خود را پیوسته در کف دست دارم، اما تعلیم تو را فراموش نمی‌کنم. ¹¹⁰شریران دامی گسترده‌اند برای من، اما من از وصایای تو گمراه نمی‌شوم. ¹¹¹شهادات تو تا ابد میراث من است، زیرا آنها شادی دل من‌اند. ¹¹²دل خود را نهاده‌ام تا فرایض تو را به‌جا آورم تا ابد، تا به آخر.

¹¹³از دودلان بیزارم، اما تعلیم تو را دوست می‌دارم. ¹¹⁴تو پناهگاه و سپر من هستی؛ به کلام تو امید دارم. ¹¹⁵ای بدکاران، از من دور شوید، تا اوامر پدرم را نگاه دارم. ¹¹⁶مرا بر طبق وعده‌ات نگاه دار تا زنده بمانم، و مگذار از امید خود شرمنده شوم. ¹¹⁷مرا استوار بدار تا در امان باشم و پیوسته به فرایض تو توجه کنم. ¹¹⁸همهٔ کسانی را که از فرایض تو گمراه می‌شوند خوار می‌شماری، زیرا مکر ایشان باطل است. ¹¹⁹همهٔ شریران زمین را مانند تفاله دور می‌اندازی؛ از این رو شهادات تو را دوست می‌دارم. ¹²⁰تن من از ترس تو می‌لرزد، و از احکام تو هراسانم.

¹²¹آنچه را عدل و راست است به‌جا آورده‌ام؛ مرا به ستمگرانم وامگذار. ¹²²بندهٔ خود را ضمانت نیکویی ده؛ مگذار گردنکشان بر من ستم کنند. ¹²³چشمانم در انتظار نجات تو خسته می‌شود و در انتظار تحقق وعدهٔ عادلانه‌ات. ¹²⁴با بندهٔ خود بر طبق محبت عهد خویش رفتار کن، و فرایض خود را به من بیاموز. ¹²⁵من بندهٔ تو هستم؛ به من فهم عطا کن، تا شهادات تو را بشناسم. ¹²⁶وقت آن است که پدر ما عمل کند، زیرا تعلیم تو را شکسته‌اند. ¹²⁷از این رو اوامر تو را بیش از طلا دوست می‌دارم، بیش از زر ناب. ¹²⁸از این رو همهٔ وصایای تو را راست می‌شمارم؛ از هر راه دروغ بیزارم.

¹²⁹شهادات تو شگفت‌انگیز است؛ از این رو جان من آنها را نگاه می‌دارد. ¹³⁰گشوده‌شدن کلام تو نور می‌بخشد؛ و ساده‌دلان را فهم می‌دهد. ¹³¹دهان خود را می‌گشایم و له‌له می‌زنم، زیرا مشتاق اوامر تو هستم. ¹³²به من رو کن و بر من لطف فرما، چنانکه شیوهٔ توست با آنان که نام تو را دوست می‌دارند. ¹³³گام‌هایم را بر طبق وعده‌ات استوار بدار، و مگذار هیچ شرارتی بر من تسلط یابد. ¹³⁴مرا از ستم انسان رهایی ده، تا وصایای تو را نگاه دارم. ¹³⁵روی خود را بر بنده‌ات تابان کن، و فرایض خود را به من بیاموز. ¹³⁶از چشمانم جوی‌های اشک جاری است، زیرا مردمان تعلیم تو را نگاه نمی‌دارند.

¹³⁷تو عادل هستی، ای پدرم، و احکام تو راست است. ¹³⁸شهادات خود را در عدالت مقرر داشته‌ای و در کمال وفاداری. ¹³⁹غیرت من می‌گدازد مرا، زیرا دشمنانم کلام تو را فراموش می‌کنند. ¹⁴⁰وعدهٔ تو کاملاً آزموده شده است، و بندهٔ تو آن را دوست می‌دارد. ¹⁴¹من کوچک و خوارم، با این حال وصایای تو را فراموش نمی‌کنم. ¹⁴²عدالت تو تا ابد عادلانه است، و تعلیم تو حق است. ¹⁴³تنگی و اندوه مرا فرا گرفته است، اما اوامر تو مایهٔ لذت من است. ¹⁴⁴شهادات تو تا ابد عادلانه است؛ به من فهم عطا کن تا زنده بمانم.

¹⁴⁵به تمامی دل فریاد برمی‌آورم؛ ای پدرم، مرا پاسخ ده! فرایض تو را نگاه خواهم داشت. ¹⁴⁶تو را می‌خوانم؛ نجات ده مرا، تا شهادات تو را به‌جا آورم. ¹⁴⁷پیش از سپیده‌دم برمی‌خیزم و فریاد کمک برمی‌آورم؛ به کلام تو امید دارم. ¹⁴⁸چشمانم پیش از پاس‌های شب بیدار است، تا در وعدهٔ تو تفکر کنم. ^b b v148 شب به پاس‌های معیّنی تقسیم می‌شد (معمولاً سه یا چهار نوبت)؛ شاعر پیش از هر پاس بیدار می‌شود تا دعا کند. ¹⁴⁹آواز مرا بر طبق محبت عهد خود بشنو؛ ای پدرم، بر طبق احکام خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁰نزدیک می‌شوند آنان که با نیت بد مرا آزار می‌رسانند؛ ایشان از تعلیم تو دورند. ¹⁵¹اما تو نزدیکی، ای پدرم، و همهٔ اوامر تو حق است. ¹⁵²از دیرباز از شهادات تو دانسته‌ام که آنها را تا ابد بنیاد نهاده‌ای.

¹⁵³بر رنج من بنگر و مرا رهایی ده، زیرا تعلیم تو را فراموش نمی‌کنم. ¹⁵⁴از دعوای من دفاع کن و رهایی ده مرا؛ بر طبق وعده‌ات مرا حیات بخش. ¹⁵⁵نجات از شریران دور است، زیرا فرایض تو را نمی‌جویند. ¹⁵⁶شفقت لطیف تو عظیم است، ای پدرم؛ بر طبق احکام خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁷بسیارند آزاردهندگان و دشمنانم، اما من از شهادات تو منحرف نمی‌شوم. ¹⁵⁸به بی‌وفایان با نفرت می‌نگرم، زیرا کلام تو را نگاه نمی‌دارند. ¹⁵⁹ببین که چقدر وصایای تو را دوست می‌دارم! ای پدرم، مرا حیات بخش، بر طبق محبت عهد خود. ¹⁶⁰جوهر کلام تو حقیقت است، و هر یک از احکام عادلانه‌ات تا ابد پایدار است.

¹⁶¹بزرگان بی‌سبب مرا آزار می‌رسانند، اما دل من از کلام تو در هیبت است. ¹⁶²به کلام تو شادی می‌کنم، همچون کسی که گنجی بزرگ می‌یابد. ¹⁶³از دروغ نفرت و بیزاری دارم، اما تعلیم تو را دوست می‌دارم. ¹⁶⁴روزی هفت بار می‌ستایم تو را، به‌خاطر احکام عادلانه‌ات. ¹⁶⁵آنان که تعلیم تو را دوست می‌دارند از آرامش عظیم برخوردارند؛ هیچ‌چیز نمی‌تواند ایشان را بلغزاند. ¹⁶⁶ای پدرم، به نجات تو امید دارم، و اوامر تو را نگاه می‌دارم. ¹⁶⁷جان من شهادات تو را نگاه می‌دارد؛ آنها را بی‌نهایت دوست می‌دارم. ¹⁶⁸وصایا و شهادات تو را نگاه می‌دارم، زیرا همهٔ راه‌های من پیش روی توست.

¹⁶⁹فریاد من به حضور تو برسد، ای پدرم؛ بر طبق کلام خود به من فهم عطا کن. ¹⁷⁰التماس من برسد به حضور تو؛ بر طبق کلام خود مرا رهایی ده. ¹⁷¹لب‌هایم ستایش را فرو خواهد ریخت، زیرا تو فرایض خود را به من می‌آموزی. ¹⁷²زبانم کلام تو را خواهد سرایید، زیرا همهٔ اوامر تو راست است. ¹⁷³دست تو آمادهٔ یاری باشد به من، زیرا وصایای تو را برگزیده‌ام. ¹⁷⁴ای پدرم، مشتاق نجات تو هستم، و تعلیم تو مایهٔ لذت من است. ¹⁷⁵جان من زنده بماند و بستاید تو را، و احکام تو مرا یاری کند. ¹⁷⁶مانند گوسفندی گمشده آواره شده‌ام؛ بندهٔ خود را بجوی، زیرا اوامر تو را فراموش نمی‌کنم. ^c c v176 طولانی‌ترین مزمور با اعتراف به گمگشتگی و التماسی پایان می‌یابد که پدر بیاید و او را بیابد — همان دل شبانی که عیسی آشکار می‌کند، آنگاه که نود و نه گوسفند را می‌گذارد تا آن یک گمشده را بجوید (لوقا ۱۵:۴-۶).