مزامیر 139

139 ¹تو مرا تفحص کرده‌ای ای پدرم، و مرا می‌شناسی. ²تو می‌دانی کِی می‌نشینم و کِی برمی‌خیزم؛ افکارم را از دور درمی‌یابی. ³تو راه و آرامگاهِ مرا می‌کاوی، و با همهٔ طریق‌های من آشنایی. ⁴حتی پیش از آنکه سخنی بر زبانم آید، تو آن را به‌تمامی می‌دانی، ای پدرم. ⁵تو مرا از پشت و پیش احاطه کرده‌ای، و دست خود را بر من نهاده‌ای. ⁶چنین معرفتی بیش از حد شگفت‌انگیز است برایم؛ آن بسیار بلند است، و بدان دست نمی‌یابم.

⁷از روح تو کجا می‌توانم بروم؟ از حضور تو کجا می‌توانم بگریزم؟ ⁸اگر به آسمان‌ها صعود کنم، تو آنجایی؛ و اگر در گور بستر بگسترانم، تو آنجایی. ⁹اگر بر بال‌های سحرگاه سوار شوم و در دورترین کرانهٔ دریا ساکن گردم، ¹⁰آنجا نیز دست تو مرا هدایت خواهد کرد، و دست راستت مرا استوار نگاه خواهد داشت. ¹¹اگر بگویم: «به‌یقین تاریکی مرا خواهد پوشاند، و روشناییِ گرداگردم شب خواهد شد،» ¹²حتی تاریکی نیز تاریک نیست نزد تو؛ شب همچون روز می‌درخشد، زیرا تاریکی برای تو چون روشنایی است.

¹³زیرا تو باطن مرا سرشتی؛ و مرا در رحم مادرم به‌هم تنیدی. ^a a v13 هر انسانی از همان رحم مادر، شخصاً به دست پدر ما سرشته و شناخته می‌شود — هیچ زندگی‌ای تصادفی نیست. ¹⁴تو را می‌ستایم، زیرا مرا به‌گونه‌ای مَهیب و شگفت‌آور ساخته‌ای؛ کارهای تو شگفت‌انگیز است، و جان من این را نیکو می‌داند. ¹⁵پیکر من از تو پنهان نبود آنگاه که در نهان ساخته شدم، و در ژرفای زمین به‌ظرافت تنیده گشتم. ¹⁶چشمان تو جنین شکل‌نگرفتهٔ مرا دید؛ همهٔ روزهایم در دفتر تو نوشته شده بود و مقرر گشته بود برای من، پیش از آنکه یکی از آنها پدید آید. ¹⁷افکار تو نزد من چه گرانبهاست، ای پدرم! و شمار آنها چه بی‌کران است! ¹⁸اگر بخواهم بشمارم آنها را، از دانه‌های شن فزون‌ترند. چون بیدار می‌شوم، هنوز با تو هستم.

¹⁹ای کاش شریران را هلاک می‌کردی، ای پدرم! ای تشنگانِ خون، از من دور شوید! ²⁰آنان با نیّتی شریرانه دربارهٔ تو سخن می‌گویند؛ دشمنانت نام تو را به باطل بر زبان می‌آورند. ²¹آیا از آنان که از تو نفرت دارند نفرت ندارم، ای پدرم؟ آیا از آنان که بر تو برمی‌خیزند بیزار نیستم؟ ²²با نفرتی کامل از آنان بیزارم؛ آنان را دشمنان خود می‌شمارم.

²³مرا تفحص کن، ای پدرم، و دلم را بشناس؛ مرا بیازما و افکار مضطربم را بدان. ²⁴و ببین آیا راهی ناپسند در من هست، و مرا به راه جاودانی هدایت فرما.