مزامیر 140

140 ¹ای پدرم، مرا از مردمِ بدکار برهان؛ از ستمگران مرا در امان نگاه دار، ²آنان که در دل‌های خود بدی می‌اندیشند و تمامِ روز جنگ‌ها برمی‌انگیزند. ³زبان‌های خود را همچون مار تیز می‌کنند؛ زهرِ افعی زیرِ لب‌های ایشان است. سِلاه

⁴ای پدرم، مرا از دست‌های شریران نگاه دار؛ از ستمگران مرا در امان نگاه دار، آنان که در پیِ لغزاندنِ گام‌های من‌اند. ⁵متکبّران برایم دام نهفته‌اند؛ ریسمان‌های تور را گسترده‌اند؛ در کنارِ راه برایم کمین‌ها گذارده‌اند. سِلاه

⁶به پدرم گفتم: «تو پدرِ من هستی.» ای پدر، به آوای زاری‌ام برای رحمت گوش فرا ده. ⁷ای پدرِ متعال، ای توانِ نجاتِ من، در روزِ نبرد سرِ مرا پوشانده‌ای. ⁸ای پدرم، آرزوهای شریران را برآورده مساز؛ مگذار نقشه‌شان به کام برسد، مبادا سربلند شوند. سِلاه

⁹و امّا سرانِ آنان که گِردِ من را گرفته‌اند، بگذار شرارتِ لب‌هایشان خودشان را فروپوشاند. ¹⁰بگذار اخگرهای سوزان فرو ریزد بر آنان؛ در آتش افکنده شوند، در گودال‌های لجن، تا دیگر هرگز برنخیزند. ¹¹بگذار هیچ تهمت‌زننده‌ای در زمین پایدار نماند؛ بگذار بدی مردِ ستمگر را ضربه بر ضربه شکار کند.

¹²می‌دانم که پدر ما داد ستمدیدگان را خواهد ستاند و برای نیازمندان عدالت خواهد آورد. ¹³به‌راستی که پارسایان نامِ تو را سپاس خواهند گفت؛ راست‌کرداران در حضورِ تو ساکن خواهند شد.