مزامیر 17

17 ¹ای پدرِ من، به دادخواهیِ برحق گوش فرا ده؛ به فریادم توجه کن؛ به دعایم گوش بسپار که از لبانِ بی‌ریا برمی‌آید. ²بگذار حکمِ برائتم از حضورِ تو صادر شود؛ بگذار چشمانت آنچه را که راست است ببیند.

³دلم را کاویده‌ای، در شب مرا آزموده‌ای، مرا امتحان کرده‌ای و چیزی نیافته‌ای؛ عزم کرده‌ام که دهانم گناه نکند. ⁴و اما دربارهٔ کارهای آدمیان، به کلامِ لبانت خود را از راه‌های مردانِ ستمگر نگاه داشته‌ام. ⁵گام‌هایم به راه‌های تو استوار مانده‌اند؛ پاهایم نلغزیده‌اند.

⁶تو را می‌خوانم، زیرا اجابت خواهی کرد مرا، ای پدرِ من؛ به من گوش فرا ده؛ سخنانم را بشنو. ⁷شگفتیِ محبتِ پایدارِ خود را نشان ده، ای که با دستِ راستِ خویش نجات می‌دهی کسانی را که از دشمنانشان به تو پناه می‌برند. ⁸مرا همچون مردمکِ چشم خود نگاه دار؛ در سایهٔ بال‌هایت پنهانم کن ⁹از دستِ شریرانی که بر من حمله می‌آورند، از دشمنانِ خونخوارم که گِردم را گرفته‌اند.

¹⁰دلِ سنگ‌شدهٔ خود را بسته‌اند؛ دهان‌هایشان با تکبّر سخن می‌گویند. ¹¹ما را ردیابی کرده‌اند و اکنون گِردمان را گرفته‌اند؛ چشمانشان را دوخته‌اند تا ما را به خاک افکنند. ¹²او همچون شیری است گرسنه برای دریدنِ شکار، همچون شیرِ جوانی که در کمین خوابیده است.

¹³برخیز، ای پدرِ من! روبه‌رو شو با او، او را به زیر افکن! جانم را با شمشیرِ خود از دستِ شریران برهان، ¹⁴با دستِ خویش، ای پدرِ من، از چنین کسان — از مردمانِ این جهان که پاداششان در همین زندگی است. شکمشان را از آنچه اندوخته‌ای پُر می‌سازی؛ فرزندانشان سیرابند، و افزونیِ خود را برای کوچک‌ترهایشان بر جای می‌گذارند.

¹⁵و اما من، در عدالت روی تو را خواهم دید؛ چون بیدار شوم، از دیدنِ شباهتِ تو سیر خواهم شد.