مزامیر 18

18 ¹تو را دوست می‌دارم، ای پدرم، ای توانِ من. ²پدرم صخرهٔ من و قلعهٔ من و رهانندهٔ من است؛ پدرم، صخرهٔ من که در او پناه می‌گیرم، سپرِ من و توانِ نجات‌بخشِ من، دژِ من. ³پدرم را که سزاوارِ ستایش است، می‌خوانم، و از دشمنانم نجات می‌یابم.

⁴ریسمان‌های مرگ مرا احاطه کرد؛ سیلاب‌های هلاکت مرا فروگرفت. ⁵ریسمان‌های گور مرا درپیچید؛ دام‌های مرگ پیشِ رویم قرار گرفت. ⁶در تنگیِ خود پدرم را خواندم؛ نزدِ پدرم برای کمک فریاد برآوردم. او از معبدِ خود صدای مرا شنید، و فریادِ من به گوش‌هایش رسید.

⁷آنگاه زمین جنبید و لرزید؛ بنیادهای کوه‌ها متزلزل شد و به لرزه درآمد، زیرا که او خشمگین بود. ⁸دود از بینی‌اش برآمد، و آتشِ سوزنده از دهانش؛ اخگرهای فروزان از او شعله‌ور گشت. ⁹آسمان‌ها را خم کرد و فرود آمد؛ تاریکیِ غلیظ زیرِ پاهایش بود. ¹⁰بر کروبی سوار شد و پرواز کرد؛ بر بال‌های باد اوج گرفت. ¹¹تاریکی را پوششِ خود ساخت، و خیمهٔ گِردِ خویش را — آب‌های تیره و ابرهای غلیظِ آسمان. ¹²از فروغِ پیشِ روی او ابرهایش شکافته شد، با تگرگ و اخگرهای آتش. ¹³پدرم نیز در آسمان‌ها رعد کرد، و آن متعال آواز خود را بلند کرد، با تگرگ و اخگرهای آتش. ¹⁴تیرهای خود را فرستاد و آنان را پراکنده ساخت؛ برق‌ها افکند و ایشان را تارومار کرد. ¹⁵آنگاه بسترهای دریا نمایان شد، و بنیادهای جهان آشکار گشت، از توبیخِ تو، ای پدرم، از دمِ نفسِ بینیِ تو.

¹⁶از اعلی دست فرو برد و مرا برگرفت؛ مرا از آب‌های بسیار بیرون کشید. ¹⁷مرا از دشمنِ نیرومندم رهانید، از آنان که از من نفرت داشتند، زیرا که از من قوی‌تر بودند. ¹⁸در روزِ مصیبتم پیشِ رویم درآمدند، اما پدرم تکیه‌گاهِ من بود. ¹⁹مرا به جای وسیع بیرون آورد؛ مرا رهانید، زیرا که از من خشنود بود.

²⁰پدرم بر حسبِ عدالتم با من رفتار کرد؛ بر حسبِ پاکیِ دست‌هایم مرا پاداش داد. ²¹زیرا راه‌های پدرم را نگاه داشته‌ام، و به شرارت از پدرم روی نگردانیده‌ام. ²²زیرا همهٔ احکامِ او پیشِ رویم بود، و فرایضِ او را از خود دور نکردم. ²³به حضورِ او بی‌عیب بودم، و خویشتن را از گناه نگاه داشتم. ²⁴پس پدرم بر حسبِ عدالتم مرا پاداش داد، بر حسبِ پاکیِ دست‌هایم در نظرِ او.

²⁵با شخصِ وفادار، تو خود را وفادار می‌نمایی؛ با شخصِ بی‌عیب، خود را بی‌عیب می‌نمایی؛ ²⁶با شخصِ پاک، خود را پاک می‌نمایی، اما با شخصِ کج‌رفتار، خود را زیرک می‌نمایی. ²⁷زیرا تو قومِ فروتن را نجات می‌دهی، اما چشمانِ متکبر را پست می‌گردانی. ²⁸زیرا تویی که چراغِ مرا می‌افروزی؛ پدرم تاریکیِ مرا روشن می‌سازد. ²⁹زیرا به یاریِ تو بر فوجی می‌تازم، و به یاریِ پدرم از دیواری می‌جهم.

³⁰و اما پدرم — راهِ او کامل است؛ کلامِ پدرم راست می‌آید؛ او سپری است برای همهٔ کسانی که در او پناه می‌گیرند. ³¹زیرا کیست پدر ما جز پدرم؟ و کیست صخره جز پدر ما؟ ³²پدرم است که مرا به توانایی کمر می‌بندد و راهِ مرا کامل می‌سازد. ³³پاهایم را مانندِ پاهای آهو می‌گرداند و مرا بر بلندی‌ها استوار می‌سازد. ³⁴دست‌هایم را برای جنگ تعلیم می‌دهد، تا بازوانم بتوانند کمانِ برنجین را خم کنند. ³⁵سپرِ نجاتِ خود را به من داده‌ای؛ دستِ راستت مرا نگاه می‌دارد، و مهربانیِ تو مرا بزرگ ساخته است. ³⁶جای قدم‌هایم را در زیرم فراخ می‌سازی، و پاهایم نمی‌لغزد.

³⁷دشمنانم را تعقیب کردم و به آنان رسیدم؛ و تا نابود نشدند بازنگشتم. ³⁸آنان را چنان زدم که نتوانستند برخیزند؛ زیرِ پاهایم افتادند. ³⁹مرا برای جنگ به توانایی کمر بستی؛ آنان را که بر من برخاستند، زیرِ پاهایم انداختی. ⁴⁰دشمنانم را واداشتی که به من پشت کنند، و آنان را که از من نفرت داشتند، نابود کردم. ⁴¹برای کمک فریاد زدند، اما نجات‌دهنده‌ای نبود؛ نزدِ پدرم فریاد برآوردند، اما او ایشان را پاسخ نداد. ⁴²آنان را چون غبار پیشِ باد نرم کوبیدم؛ همچون گِلِ کوچه‌ها ایشان را بیرون ریختم. ⁴³مرا از کشمکش‌های قوم رهانیدی؛ مرا سرِ قوم‌ها ساختی؛ قومی که نمی‌شناختم اکنون مرا بندگی می‌کنند. ⁴⁴به محضِ اینکه خبرِ مرا می‌شنوند، مرا اطاعت می‌کنند؛ بیگانگان با تملق نزدِ من می‌آیند. ⁴⁵بیگانگان دل می‌بازند و لرزان از دژهای خود بیرون می‌آیند.

⁴⁶پدرم زنده است! متبارک باد صخرهٔ من، و متعال باد پدری که مرا نجات می‌دهد — ⁴⁷پدری که داد مرا می‌ستاند و قوم‌ها را زیرِ من مطیع می‌سازد، ⁴⁸همان که مرا از دشمنانم رهانید. آری، تو مرا بر آنان که بر من برخاستند برافراشتی؛ مرا از مردِ ظالم رهانیدی. ⁴⁹از این رو تو را، ای پدرم، در میانِ قوم‌ها خواهم ستود، و نامِ تو را با سرود خواهم سرایید.

⁵⁰او پیروزی‌های بزرگ به پادشاهِ خود می‌بخشد، و به مسحِ خویش محبتِ عهد نشان می‌دهد، به داود و به نسلِ او تا ابد.