مزامیر 35

35 ¹ای پدرِ من، با آنان که با من ستیزه می‌کنند بستیز؛ با آنان که با من می‌جنگند بجنگ.

²سپر و سپرِ کوچک را به دست گیر، و به یاری‌ام برخیز. ³نیزه و زوبین را برکش در برابرِ تعقیب‌کنندگانم؛ به جانم بگو: «نجاتِ تو من هستم.»

⁴آنان که در پیِ جانم هستند، شرمسار و رسوا گردند؛ آنان که برای زیانم توطئه می‌چینند، به عقب رانده و خوار شوند. ⁵همچون کاه در برابرِ باد گردند، و فرشتهٔ پدر ما آنان را براند. ⁶راهشان تاریک و لغزنده گردد، و فرشتهٔ پدر ما آنان را تعقیب کند.

⁷زیرا بی‌سبب دام خود را پنهان کردند برایم؛ بی‌سبب برای جانم گودالی کندند. ⁸نابودی ناگهان بر او فرود آید؛ دامی که پنهان کرده، خودش را بگیرد؛ در همان نابودی بیفتد.

⁹آنگاه جانم در پدرم شادمان خواهد شد؛ در نجاتِ او به وجد خواهد آمد. ¹⁰همهٔ استخوان‌هایم خواهند گفت: «ای پدرِ من، کیست همچون تو، که بینوا را از دستِ آن که زورمندتر از اوست می‌رهانی، و بینوا و نیازمند را از دستِ آن که تاراجش می‌کند؟»

¹¹شاهدانِ بدخواه برمی‌خیزند؛ دربارهٔ چیزهایی که نمی‌دانم از من بازخواست می‌کنند. ¹²نیکی‌ام را به بدی پاسخ می‌دهند؛ جانم بی‌کس و تنها می‌ماند. ¹³اما من، آنگاه که بیمار بودند، جامهٔ سوگ پوشیدم؛ با روزه خود را فروتن ساختم، و دعایم پیوسته به دلِ خودم بازمی‌گشت. ^a a v13 «دعایم پیوسته به دلِ خودم بازمی‌گشت» معنایش نامشخص است؛ شاید به این معنا باشد که دعاهای داوود صادقانه بود اما بی‌پاسخ ماند. ¹⁴چنان رفتار می‌کردم که گویی برای دوست یا برادرم سوگواری می‌کنم؛ در ماتم سر فرو افکنده بودم، همچون کسی که برای مادرش می‌گرید. ¹⁵اما چون لغزیدم، شادمان شدند و گرد هم آمدند؛ حمله‌ورانی که نمی‌شناختم بر ضدِ من گرد آمدند، و بی‌وقفه مرا می‌دریدند. ¹⁶همچون مسخره‌کنندگانِ بی‌خدا در بزم، بر من دندان به هم می‌ساییدند.

¹⁷ای پدرِ متعالِ من، تا کی نظاره خواهی کرد؟ جانم را از تاخت‌وتازِ آنان برهان، و یگانه زندگی‌ام را از چنگِ شیران. ¹⁸در جماعتِ بزرگ تو را سپاس خواهم گفت؛ در میانِ انبوهی نیرومند تو را خواهم ستود. ¹⁹مگذار دشمنانِ فریبکارم بر من شماتت کنند، و آنان که بی‌سبب از من نفرت دارند چشمک نزنند. ^b b v19 عیسی این سخن را بر خود منطبق ساخت — آنان که «بی‌سبب» از او نفرت داشتند — همچون نفرتی که جهان در راهِ صلیب به او نشان داد (یوحنا ۱۵:۲۵). ²⁰زیرا آنان از صلح سخن نمی‌گویند، بلکه بر ضدِ آرام‌جویانِ این سرزمین نقشه‌های فریبکارانه می‌کشند. ²¹دهانِ خود را بر من گشاده می‌کنند؛ می‌گویند: «هه‌هه! هه‌هه! چشمانِ خودمان آن را دیده است!»

²²تو آن را دیده‌ای، ای پدرِ من؛ خاموش مباش. ای پدرِ متعالِ من، از من دور مباش. ²³برخیز و بیدار شو تا داد مرا بستانی، و به دعوایم رسیدگی کنی، ای پدرِ متعالِ من! ²⁴ای پدرِ من، بر پایهٔ عدالتِ خود مرا داوریِ عادلانه کن، و مگذار بر من شماتت کنند. ²⁵مگذار در دل‌های خود بگویند: «هه‌هه، همان که می‌خواستیم!» مگذار بگویند: «او را بلعیدیم.»

²⁶آنان که از مصیبتِ من شادمان‌اند، همگی شرمسار و خوار گردند؛ آنان که بر من خودبزرگی می‌کنند، به شرم و رسوایی پوشیده شوند. ²⁷آنان که به داوریِ عادلانه در حقِ من دل‌خوش‌اند، از شادی بانگ برآورند و شادمان گردند؛ و همواره بگویند: «بزرگ است پدر ما، که به بهروزیِ بندهٔ خود دل‌خوش است!»

²⁸آنگاه زبانم از عدالتِ تو سخن خواهد گفت، و تمامِ روز از ستایشِ تو.