مزامیر 36

36 ¹نافرمانی در ژرفای دل شریر با او سخن می‌گوید؛ ترسِ پدر ما در برابر چشمانش نیست.

²زیرا او چنان در نظر خویش خود را می‌ستاید که نمی‌تواند گناه خود را دریابد یا از آن بیزار باشد. ³سخنانِ دهانش شرارت و فریب است؛ از خردمندی و نیکوکاری دست کشیده است. ⁴حتی بر بستر خویش شرارت را طرح می‌ریزد؛ خود را بر راهی می‌نهد که نیک نیست؛ بدی را رد نمی‌کند.

⁵ای پدر ما، محبتِ عهدِ تو تا آسمان‌ها می‌رسد، و وفاداری‌ات تا ابرها. ⁶عدالتِ تو همچون کوه‌های استوار است، و داوری‌هایت همچون ژرفای بیکران؛ ای پدر ما، تو هم انسان و هم حیوان را نجات می‌بخشی. ⁷ای پدر ما، محبتِ عهدِ تو چه گران‌بهاست! همهٔ آدمیان پناه می‌گیرند در سایهٔ بال‌های تو. ⁸از فراوانیِ خانهٔ تو سیر می‌شوند، و تو ایشان را از رودِ لذّت‌های خود می‌نوشانی. ⁹زیرا چشمهٔ حیات نزد توست؛ در نورِ تو، نور را می‌بینیم.

¹⁰محبتِ عهدِ خود را بر آنان که تو را می‌شناسند پیوسته بدار، و عدالتِ خویش را بر راست‌دلان. ¹¹مگذار که پای متکبّران مرا پایمال کند، و نه دستِ شریران مرا برانَد. ¹²آنجا بدکاران افتاده‌اند؛ به زیر افکنده شده‌اند و توان برخاستن ندارند.