مزامیر 38

38 ¹ای پدرِ من، مرا در خشمِ خود توبیخ مکن، و در غضبِ خود تأدیبم منما. ²زیرا تیرهای تو در من فرو رفته، و دستِ تو بر من سنگینی کرده است. ³در بدنم تندرستی‌ای نیست به سبب خشمِ تو؛ در استخوان‌هایم سلامتی‌ای نیست به سبب گناهم.

⁴زیرا تقصیرهایم از سرم گذشته‌اند؛ همچون باری گران، برایم بسیار سنگین‌اند. ⁵زخم‌هایم بو گرفته و چرکین شده‌اند به سبب حماقتم. ⁶خمیده و بسیار سرافکنده گشته‌ام؛ و تمامِ روز ماتم‌کنان راه می‌روم. ⁷زیرا پهلوهایم می‌سوزند، و در جسمم سلامتی‌ای نمانده است.

⁸بی‌حس و به‌کلی درهم‌شکسته‌ام؛ از آشفتگیِ دلم ناله سر می‌دهم. ⁹ای پدرِ متعال، تمامِ اشتیاقم در برابرِ توست، و آه‌هایم از تو پنهان نیست. ¹⁰دلم می‌تپد، نیرویم تحلیل می‌رود؛ و حتی نورِ چشمانم نیز از من رفته است. ¹¹دوستان و یارانم از بلای من کناره می‌گیرند، و نزدیک‌ترین خویشانم از دور ایستاده‌اند.

¹²آنان که قصدِ جانم دارند دام می‌گسترانند؛ و آنان که در پیِ آسیبِ من‌اند، از هلاکت سخن می‌گویند و تمامِ روز حیله می‌اندیشند. ¹³اما من چون کرّی هستم که نمی‌شنود، و چون کسی که نمی‌تواند سخن گوید و دهانِ خود را نمی‌گشاید. ¹⁴همچون کسی گشته‌ام که نمی‌شنود، و در دهانش پاسخی نیست. ¹⁵اما ای پدرِ من، من انتظارِ تو را می‌کشم؛ تو خود پاسخ خواهی داد، ای پدرِ متعالِ من.

¹⁶زیرا گفتم: «مگذار هرگز بر من شادی کنند — آنان که چون پایم بلغزد بر من فخر می‌فروشند.» ¹⁷زیرا آمادهٔ افتادنم، و دردم پیوسته پیشِ روی من است. ¹⁸به تقصیرِ خود اعتراف می‌کنم؛ و از گناهم پریشانم. ¹⁹اما دشمنانم سرزنده و نیرومندند، و آنان که بی‌سبب از من نفرت دارند بسیارند.

²⁰آنان که بدی را در عوضِ نیکی به من پاداش می‌دهند، بر من تهمت می‌زنند، زیرا در پیِ نیکی می‌روم. ²¹ای پدرِ من، مرا وا مگذار؛ ای پدرِ من، از من دور مایست. ²²به یاریِ من بشتاب، ای پدرِ متعال، ای نجاتِ من.