در آرامش دراز می‌کشم

برای رهبر سرایندگان. با سازهای زهی. مزموری از داوود.

دعایی شبانه در میان تهمتی آشکار. داوود از پدرش می‌خواهد که پاسخش دهد، به مردانی که او را خوار می‌کنند می‌گوید از دل بستن به سخنان پوچ دست بکشند، و می‌گوید شادی‌ای که به او داده شده از محصولی پربار برتر است. او با دراز کشیدن و خفتن در امنیت پایان می‌دهد.

باب 4.

ای پدرِ من، ای که عدالتم را استوار می‌داری، چون بخوانم مرا اجابت فرما. در تنگیِ خود، تو مرا مجال نفس کشیدن دادی؛ بر من رحم کن و دعایم را بشنو. ای مردمان، تا به کی جلال مرا به ننگ بدل خواهید کرد؟ تا به کی سخنان پوچ را دوست خواهید داشت و در پیِ دروغ خواهید رفت؟ ^a

اما بدانید که پدر ما، آن وفادار را برای خویش جدا کرده است؛ پدر ما چون او را بخوانم، می‌شنود. بلرزید و گناه مورزید؛ در بسترهای خود دل‌های خویش را بکاوید و خاموش باشید.

قربانی‌های عدالت را تقدیم کنید و بر پدر ما توکل نمایید. بسیاری می‌گویند: «کیست که نیکویی به ما نشان دهد؟» ای پدر ما، نور روی خود را بر ما برافراز!

تو در دلم شادی‌ای نهاده‌ای، بیشتر از آنچه ایشان در فراوانیِ غله و شرابِ نو خویش دارند. در آرامش دراز می‌کشم و می‌خوابم، زیرا تنها تو، ای پدرِ من، مرا در امنیت ساکن می‌سازی.