عهد عتیق
مزامیر
کتاب دعا و سرودِ قوم پدر ما—صد و پنجاه مزمور از ستایش، سوگواری، شکرگزاری و اعتماد، دربرگیرندهٔ هر فصلِ دل انسان، که صادقانه به حضور پدر ما آورده می‌شود.
کتاب دعا و سرود قوم پدر ما، صد و پنجاه مزمور از ستایش، سوگواری، شکرگزاری و اعتماد است که هر فصل دل انسان را صادقانه به حضور پدر ما می‌آورد.
- مزامیر 1 کتاب دعا و سرود قوم پدر ما، صد و پنجاه مزمور از ستایش، سوگواری، شکرگزاری و اعتماد است که هر فصل دل انسان را صادقانه به حضور پدر ما می‌آورد.
- مزامیر 2 پادشاهان و قوم‌ها بر ضد پدر ما و مسیح او توطئه می‌کنند، اما او می‌خندد و پادشاهش را بر صهیون می‌نشاند؛ پس فرمانروایان باید تسلیم شوند و پناه بجویند.
- مزامیر 3 داوود در فرار از پسرش ابشالوم، وقتی می‌گویند نجاتی برایش نیست، اعلام می‌کند که پدرش سپری گرداگرد اوست؛ او دراز می‌کشد، می‌خوابد و بیدار می‌شود.
- مزامیر 4 داوود در دعایی شبانه میان تهمت‌ها از پدرش پاسخ می‌خواهد، شادی‌ای را که به او داده شده برتر از محصول پربار می‌داند و در امنیت دراز می‌کشد و می‌خوابد.
- مزامیر 5 داوود در دعایی بامدادی، در برابر دشمنان چاپلوسی که گلویشان گوری گشاده است، از پدرش می‌خواهد که او را در راهی راست از کنار آنان عبور دهد.
- مزامیر 6 داوودِ بیمار و لرزان، که شب‌ها بسترش را با اشک خیس کرده، می‌پرسد تا به کی؛ سپس دعا دگرگون می‌شود، زیرا پدرش صدای گریه‌اش را شنیده است.
- مزامیر 7 داوود در برابر اتهام کوش بنیامینی سوگند می‌خورد و از پدرش، داوری که دل‌ها را می‌آزماید، می‌خواهد دست به کار شود؛ ستمگران در چاه خود می‌افتند.
- مزامیر 8 مزمورنویس زیر آسمان شب می‌پرسد چرا سازندهٔ ماه و ستارگان به آدمیان کوچک توجه کند؛ پاسخ این نیست که آنان بزرگ‌اند، بلکه پدر ما به آنان تاج حرمت نهاد.
- مزامیر 9 داوود برای رهایی از دشمنانی که نامشان محو شده سپاس می‌گوید؛ پدر ما داور عادل و پناه ستمدیدگان است، و داوود از او می‌خواهد که باز برخیزد.
- مزامیر 10 مزمورنویس شکایت می‌کند که پدر ما دور ایستاده، در حالی که متکبران فقیران را شکار می‌کنند؛ اما اصرار دارد که او می‌بیند و از او می‌خواهد یاور یتیمان باشد.
- مزامیر 11 داوود توصیهٔ دوستانش را برای گریختن به کوه‌ها نمی‌پذیرد، زیرا پدرش از تخت خود همه را می‌آزماید و راستکاران روی او را خواهند دید.
- مزامیر 12 وفاداران ناپدید شده‌اند و زبان‌ها چاپلوس‌اند، اما چون نیازمندان ناله می‌کنند، پدر ما می‌گوید برخواهد خاست؛ سخنان او نقره‌ای هفت بار پالوده است.
- مزامیر 13 داوود چهار بار می‌پرسد تا به کی، و وضعیتش تغییر نمی‌کند؛ با این حال به محبت پدرش تکیه می‌کند و با سرودی دربارهٔ نیکویی دریافت‌شده پایان می‌دهد.
- مزامیر 14 ادعای احمق که خدایی نیست، عملی است نه نظری؛ پدر ما همهٔ آدمیان را می‌کاود و کسی را که بفهمد نمی‌یابد، و مزمور با اشتیاق به نجات از صهیون پایان می‌یابد.
- مزامیر 15 چه کسی بر کوه مقدس پدر ما ساکن می‌شود؟ کسی که راست می‌گوید، بهتان نمی‌زند، به همسایه آزار نمی‌رساند، سوگندش را نگاه می‌دارد و رشوه نمی‌گیرد.
- مزامیر 16 داوود جدا از پدرش هیچ نیکویی ندارد و از ریختن هدایای خدایان دیگر سر باز می‌زند؛ میراثش را زیبا می‌خواند و اطمینان دارد که به گور واگذاشته نخواهد شد.
- مزامیر 17 داوود چون مردی بی‌گناه خواستار شنیده شدن است و در برابر دشمنی که چون شیر در کمین است، می‌خواهد چون مردمک چشم نگاه داشته شود و روی پدرش را ببیند.
- مزامیر 18 داوود پس از رهایی از دست شائول بازگو می‌کند که چگونه فریادش پدرش را از آسمان فرود آورد تا او را از آب‌های ژرف بیرون کشد و بر بلندی‌ها استوار سازد.
- مزامیر 19 آسمان و خورشید بی‌کلام سخن می‌گویند و تعلیم پدر ما آشکارا و شیرین‌تر از عسل سخن می‌گوید؛ مزمورنویس می‌خواهد از خطاهایی که نمی‌بیند پاک شود.
- مزامیر 20 جماعت پیش از جنگ برای پادشاه دعا می‌کنند که درخواست‌هایش پاسخ یابد؛ دیگران به ارابه‌ها و اسبان توکل دارند، اما این قوم به نام پدر ما توکل می‌کنند.
- مزامیر 21 قوم پادشاهی را جشن می‌گیرند که حیات خواست و یافت و تاج طلا بر سر نهاد؛ اطمینان او بر توکل به پدر ما است، که دستش هر توطئه‌گری را خواهد یافت.
- مزامیر 22 رنج‌دیده‌ای ریشخندشده با دست و پای سوراخ، که بر جامه‌هایش قرعه انداخته‌اند، در دست پدر است؛ فریادش به ستایشی بدل می‌شود که تا کرانه‌های زمین می‌رسد.
- مزامیر 23 داوودِ شبان می‌نویسد که پدرش او را می‌خوراند، بازمی‌آورد، بی‌ترس از درهٔ سایهٔ ژرف می‌گذراند و پیش روی دشمنانش سفره می‌گستراند؛ نیکویی او را دنبال می‌کند.
- مزامیر 24 زمین و هر که در آن است از آنِ پدر ما است و نزدیک شدن به او دستان پاک و دلی صادق می‌خواهد؛ دروازه‌ها گشوده می‌شوند تا پادشاه جلال وارد شود.
- مزامیر 25 داوود تعلیم می‌خواهد، نه فقط رهایی، و دشمنان و گناهان جوانی‌اش را پیش می‌آورد؛ پدر ما عهد خود را چون دوستی با آنان که از او می‌ترسند در میان می‌گذارد.
- مزامیر 26 داوود می‌خواهد آزموده و دل و ذهنش پالوده شود، زیرا از فریبکاران و رشوه دوری کرده است. او حکم نمی‌خواهد، بلکه جایی در خانه‌ای که جلال پدرش در آن ساکن است.
- مزامیر 27 داوود با لشکرها و شاهدان دروغ روبه‌روست، اما پاسخش این است که پدرش از هر خطری نزدیک‌تر است. او فقط یک چیز می‌خواهد: اینکه در حضور پدرش زندگی کند.
- مزامیر 28 داوود از سکوت پدرش، صخره‌اش، می‌ترسد و نمی‌خواهد همراه ریاکاران شرور کشیده شود. در میانه راه شنیده می‌شود و دعایش به شکرگزاری بدل می‌گردد.
- مزامیر 29 توفانی رعدآسا چون صدای پدر ما از دریا تا لبنان و بیابان قادش می‌گذرد، سروها را می‌شکند و بیابان را می‌لرزاند. در معبد او تنها پاسخ شایسته جلال است.
- مزامیر 30 داوود پس از شفا اعتراف می‌کند که در روزهای خوب خود را استوار می‌پنداشت تا آنکه روی پدرش پنهان شد. سرانجام جامهٔ ماتمش به شادی بدل می‌شود.
- مزامیر 31 داوود تعقیب‌شده و چون ظرفی شکسته فراموش‌شده است، اما می‌گوید زمان‌هایش در دست پدرش است و روح خود را به دست او می‌سپارد، زیرا یک بار شنیده شد.
- مزامیر 32 داوود می‌گوید سکوت استخوان‌هایش را فرسود و اعتراف در یک جمله به همهٔ آن پایان داد. سپس تعلیم می‌دهد: چون قاطر مباش؛ تا پدر ما یافت می‌شود، بیا.
- مزامیر 33 فراخوانی به سرودی تازه است، زیرا جهان با سخن پدر ما پدید آمد. او نقشه‌های ملت‌ها را بر هم می‌زند و چشمش بر کسانی است که منتظر محبت او هستند.
- مزامیر 34 داوود پس از گریختن از ابیملک همه را دعوت می‌کند که پدر ما را بچشند و ببینند، زبان خود را نگاه دارند و در پی صلح باشند. پدر ما نزدیک دل‌شکستگان است.
- مزامیر 35 داوود از پدرش می‌خواهد سپر و نیزه برگیرد، زیرا مردانی که در بیماری‌شان برایشان روزه گرفته بود به او حمله می‌کنند و مهربانی‌اش را با شماتت پاسخ می‌دهند.
- مزامیر 36 مردی شریر چنان خود را می‌ستاید که گناهش را نمی‌بیند، اما مزمور به سوی پدر ما گشوده می‌شود: محبتی تا ابرها، عدالتی چون کوه‌ها و نوری که در آن نور می‌بینیم.
- مزامیر 37 مردی سالخورده که دیده است بی‌رحمان ناپدید می‌شوند، اندرز می‌دهد که غم مخور، راه خود را به پدر ما بسپار و صبر کن. زمین از آنِ فروتنان است، نه زورگویان.
- مزامیر 38 داوود بیمار و رهاشده، ریشهٔ حال خود را در گناه خودش می‌بیند و به متهم‌کنندگانش پاسخی نمی‌دهد. او خاموش می‌ماند و تنها منتظر پاسخ پدرش است.
- مزامیر 39 داوود کوشید پیش شریران خاموش بماند تا دردش بیرون ریخت. او از پدرش می‌خواهد نشانش دهد زندگی چه کوتاه است، یک نفس، و پیش از رفتنش به او آسودگی دهد.
- مزامیر 40 سراینده از گِل برکشیده شده، پاهایش بر صخره است و سرودی تازه دارد؛ اما همچنان در سختی و با گناهانی بی‌شمار از پدرش می‌خواهد که شتاب کند.
- مزامیر 41 این دعا از بستر بیماری بر این وعده تکیه دارد که پدر ما هر که به درماندگان بیندیشد نگاه می‌دارد. تلخ‌ترین ضربه از دوست معتمدی است که نان او را خورد.
- مزامیر 42 سراینده، دور از معبد و طعنه‌خورده، جماعت جشن را به یاد می‌آورد و از جان افسرده‌اش می‌پرسد، سپس پاسخ می‌دهد: به پدر ما امید ببند، باز او را ستایش خواهم کرد.
- مزامیر 43 سراینده در تاریکی و مطرودی به‌جای آسودگی نور و راستی می‌خواهد تا او را به مذبح و بزرگ‌ترین شادی‌اش بازگردانند. ترجیع بازمی‌گردد: به پدر ما امید ببند.
- مزامیر 44 قوم فتح نیاکان را با شکست و غارت و ریشخند امروز می‌سنجند، هرچند عهد را ترک نکرده‌اند، و دعا با این پرسش از پدرشان پایان می‌یابد که چرا خفته است.
- مزامیر 45 شاعری درباری برای عروسی پادشاه می‌سراید: شمشیر، جامه‌های معطر و کاخ‌های عاج. او تخت را جاودانه می‌خواند، مسح‌شده از سوی پدر ما با روغن شادمانی.
- مزامیر 46 حتی اگر زمین بجنبد و کوه‌ها در دریا فرو لغزند، این شهر رودی و ساکنی در درون دارد. پدر ما کمان‌ها را می‌شکند تا جنگ بایستد و می‌گوید: آرام باشید و بدانید.
- مزامیر 47 با کف زدن و شیپور همهٔ قوم‌ها به تاج‌گذاری فرا خوانده می‌شوند. پدر ما به تخت برآمده، امت‌ها با قوم ابراهیم یکی می‌شوند و او پادشاه تمامی زمین است.
- مزامیر 48 پس از شکست حمله، پرستندگان بر حصارهای اورشلیم قدم می‌زنند. پادشاهان مهاجم هراسان گریختند و آنچه دربارهٔ پدرشان شنیده بودند، اکنون به چشم دیده‌اند.
- مزامیر 49 هیچ‌کس چنان ثروتمند نیست که برادری را از مرگ فدیه دهد و زیرک و نادان هر دو پول را پشت سر می‌گذارند. امید مزمورنویس این است که پدر ما او را نزد خود می‌برد.
- مزامیر 50 پدر ما دادگاه برپا می‌کند و بر ضد قوم خود شهادت می‌دهد، نه برای کمی قربانی، بلکه برای پرستش همدستان دزدان. او شکرگزاری و راهی دگرگون‌شده می‌خواهد.
- مزامیر 51 داوود پس از رویارویی ناتان دربارهٔ بَتشِبَع دعا می‌کند، از پدرش دلی پاک می‌خواهد و دلی شکسته و توبه‌کار را همچون تنها قربانی خود تقدیم می‌کند.
- مزامیر 52 سراینده دوآغ را که کاهنان را نزد شائول لو داد، کسی می‌خواند که از خیمه‌اش ریشه‌کن خواهد شد، اما خود همچون درخت زیتون در خانهٔ پدر ما می‌بالد.
- مزامیر 53 پدر ما تمامی بشر را از نظر می‌گذراند و هیچ فهیمی نمی‌یابد. آنان که قوم او را می‌بلعند گرفتار وحشت می‌شوند و مزمور با اشتیاق به نجات از صهیون پایان می‌یابد.
- مزامیر 54 داوود پس از آنکه زیفیان خواستند او را به شائول بسپارند، کوتاه دعا می‌کند و آرام می‌گیرد که پدرش مددکار اوست و جانش را نگاه می‌دارد.
- مزامیر 55 مزمورنویس در وحشت و لرزه آرزوی بال‌های کبوتر دارد، اما تلخ‌ترین دردش دوست نزدیکی است که با او به خانهٔ پدر ما می‌رفت و پیمان‌شکنی کرد.
- مزامیر 56 داوود گرفتار فلسطینیان در جت، می‌خواهد اشک‌هایش در مشکی جمع شود و دو بار تکرار می‌کند که بر پدر خود توکل دارد و آدمیان فانی به او کاری نمی‌توانند بکنند.
- مزامیر 57 داوود که از شائول در غاری پنهان است، زیر بال‌های پدرش پناه می‌گیرد تا طوفان بگذرد و پیش از سپیده‌دم با دلی استوار بربط و عود را بیدار می‌کند.
- مزامیر 58 اتهامی علیه داورانی زهرآگین که از مسند داوری خشونت پخش می‌کنند؛ دعا می‌خواهد دندان‌هایشان شکسته شود تا مردم بگویند پدر ما زمین را داوری می‌کند.
- مزامیر 59 داوود مردان شائول را که خانه‌اش را زیر نظر دارند، گلهٔ سگانی غران در شامگاه می‌بیند و در پاسخ صبحگاهان سرود می‌خواند و پدرش را قلعهٔ خود می‌خواند.
- مزامیر 60 پس از شکستی، قوم می‌گوید که رد شده است. پاسخ، فخر پدر ما به مالکیتش بر شکیم و موآب و ادوم است و این حکم که نجات از سوی انسان بیهوده است.
- مزامیر 61 مردی از کرانه‌های زمین با دلی ضعیف از پدرش می‌خواهد او را به صخره‌ای بلندتر هدایت کند و سکونت همیشگی در خیمهٔ او و عمری طولانی برای پادشاه می‌طلبد.
- مزامیر 62 داوود در خاموشی تنها منتظر پدرش است، در حالی که دیگران به زبان برکت می‌دهند و در دل لعنت می‌کنند، و از همه می‌خواهد که دل خود را بریزند.
- مزامیر 63 داوود در بیابان یهودا با تمام وجود مشتاق پدر خویش است، چنانکه زمین خشک آب می‌خواهد، و محبت عهد را بهتر از خودِ زندگی می‌خواند.
- مزامیر 64 توطئه‌گران زبان‌هایشان را مانند شمشیر تیز می‌کنند و از کمین سخنان تلخ پرتاب می‌کنند، اما تیری از سوی پدر ما پاسخ می‌دهد و زبان خودشان آنان را فرو می‌کشد.
- مزامیر 65 پدر ما گناه را می‌پوشاند و دعا را از کرانه‌های زمین می‌شنود، و سال تاج بر سر می‌گذارد: شیارها سیراب می‌شوند و چمنزارها و دره‌ها فریاد برمی‌آورند.
- مزامیر 66 تمامی زمین فرا خوانده می‌شود تا ببیند پدر ما دریا را به خشکی بدل کرد، سپس قوم شهادت می‌دهند که مانند نقره تصفیه شدند و او آنان را به فراوانی بیرون آورد.
- مزامیر 67 قوم در برکتی برای برداشت محصول از پدر ما فیض و چهره‌ای تابان می‌طلبند تا راه‌هایش همه جا شناخته شود و همهٔ قوم‌ها او را بستایند و شادمان باشند.
- مزامیر 68 در سرودی برای صف دینی، پدر ما دشمنانش را پراکنده می‌کند و پدر یتیمان و دادرس بیوه‌زنان است که تنهایان را در خانه‌ها ساکن می‌کند و اسیران را بیرون می‌برد.
- مزامیر 69 مزمورنویس تا گردن در لجن، بی‌سبب منفور و نزد برادرانش بیگانه است و می‌گوید غیرت خانهٔ پدرش این بها را داشته؛ به او سرکه می‌نوشانند و بر ضد آنان دعا می‌کند.
- مزامیر 70 پنج آیه از فوریت محض، بی هیچ استدلال یا شرح گرفتاری: مردی که خود را فقیر و نیازمند می‌خواند، تنها واژهٔ بشتاب را سه بار به پدر خود می‌گوید.
- مزامیر 71 مردی سالخورده که از هنگام تولد بر پدرش تکیه کرده، اکنون با نیرویی رو به زوال فرصت می‌طلبد تا آنچه را می‌داند همچنان برای نسل بعد بازگو کند.
- مزامیر 72 دعایی از پدر ما برای پسر پادشاه که سلطنت را با سرنوشت ناتوانان می‌سنجد: باشد که ستمگر را در هم بکوبد، نیازمند را برهاند و همچون باران فرود آید.
- مزامیر 73 آساف که به ثروتمندان متکبر حسد می‌برد، در قدس سرانجام آنان را می‌بیند و درمی‌یابد که دست پدرش از پیش دست او را محکم گرفته است.
- مزامیر 74 قدس سوخته و هیچ نبی‌ای نمانده است. آساف شکافتن دریا و درهم کوبیدن لویاتان را به یاد پدرش می‌آورد و از او می‌خواهد که به عهد بنگرد.
- مزامیر 75 قوم شکر می‌گزارند و پدر ما خود سخن می‌گوید: زمان داوری را تعیین می‌کند، ستون‌های زمین را نگاه می‌دارد، یکی را پست می‌کند و دیگری را برمی‌افرازد.
- مزامیر 76 نبرد پیشاپیش پایان یافته است؛ در سالیم تیرها و سپرها شکسته افتاده‌اند، زیرا پدر ما برخاست تا فروتنان زمین را نجات دهد، نه به سبب مهارت اسرائیل.
- مزامیر 77 آساف بی‌خواب و خاموش می‌پرسد آیا محبت پدرش به پایان رسیده است. هیچ چیز جز حافظهٔ او تغییر نمی‌کند، و او دریا را به یاد می‌آورد که راهش واقعی بود.
- مزامیر 78 این شعر تعلیمی روایت می‌شود تا فرزندان کارهای پدر ما را بیاموزند: مصر، دریای شکافته، منّا، سرکشی و رحمتی که هر بار خشم را فرو نشاند، تا صهیون و داوود.
- مزامیر 79 اورشلیم ویران است و مردگانش بی‌گور. این دعا در یک نفس آمرزش و انتقام را از پدر ما می‌خواهد، زیرا قوم‌ها می‌پرسند خدای ایشان کجا رفت.
- مزامیر 80 تاکی که از مصر آمد و کوه‌ها را پوشاند اکنون دیوارهایش شکسته است. برگردان سه بار برمی‌خیزد: ای پدر ما، ما را بازگردان و روی خود را بر ما بتابان.
- مزامیر 81 صدای پدر ما شیپور و دف عید را قطع می‌کند؛ او سبد را از دوششان برداشت و می‌گوید دهانت را گشاده کن تا آن را پر سازم. کاش قوم من گوش می‌دادند.
- مزامیر 82 پدر ما در مجمع الهی قدرت‌هایی را که به ناحق داوری می‌کنند متهم می‌سازد، زیرا باید از ضعیف و یتیم و بینوا دفاع می‌کردند. آنان مانند آدمیان خواهند مرد.
- مزامیر 83 ائتلافی از ادوم، موآب، عمون و آشور می‌خواهد نام اسرائیل را محو کند. آساف شکستی چون شکست مدیان و شرمی را می‌طلبد که آنان را به جست‌وجوی نام پدر ما براند.
- مزامیر 84 زائری به گنجشکی غبطه می‌خورد که کنار مذبح پدر ما آشیانه دارد. مسافران از قوت به قوت می‌روند، و یک روز در آن صحن‌ها از هزار روز دیگر بهتر است.
- مزامیر 85 پدر ما پیش از این قوم را آمرزیده است و آنان باز آمرزش می‌خواهند. پاسخ سلامتی است: محبت و وفاداری به هم می‌رسند و عدالت و سلامتی یکدیگر را می‌بوسند.
- مزامیر 86 داوود فقیر و نیازمند دعا می‌کند و نیکویی، آمرزش و محبت عهد پدرش را برمی‌شمارد. او دلی یکپارچه و نشانه‌ای می‌خواهد تا حمله‌کنندگانش یاری او را ببینند.
- مزامیر 87 مصر، بابل، فلسطین، صور و کوش در دفتر پدر ما همچون زادگان صهیون ثبت می‌شوند، و سرایندگان و رقصندگان پاسخ می‌دهند: همهٔ چشمه‌های من در توست.
- مزامیر 88 تاریک‌ترین مزمور: هیمان شب و روز فریاد برمی‌آورد، در شمار مردگان و دور از دوستانش به دست همان پدری که به او دعا می‌کند؛ مزمور بی‌هیچ گشایشی پایان می‌یابد.
- مزامیر 89 مزمور سوگند پدر ما به داوود و محبتی را که تأدیب باطلش نمی‌کند بازمی‌گوید؛ سپس تاج در خاک است، و سراینده وعده و ویرانی را با هم می‌نگرد و می‌پرسد: تا به کی؟
- مزامیر 90 موسی زندگی انسان را کنار پدر جاودانه‌اش می‌نهد، که هزار سال نزد او چون پاسی از شب است. او نه روزهای بیشتر، بلکه فهمی برای شمردن آنها می‌طلبد.
- مزامیر 91 هر که در پناه حضرت اعلی ساکن است از کمین، بیماری و هراس شب پناه می‌یابد. پدر ما می‌گوید: چون به من دل بسته است، او را اجابت خواهم کرد.
- مزامیر 92 در سرود سبت، شریران چون علف زود می‌رویند و می‌روند، اما پارسایان چون نخل آهسته رشد می‌کنند و در پیری میوه می‌آورند، زیرا در صحن‌های پدر ما کاشته شده‌اند.
- مزامیر 93 جهان و تخت بی‌تکان ایستاده‌اند؛ سیلاب‌ها آواز بلند می‌کنند، اما پدر ما در اعلی از خیزاب‌ها تواناتر است و فرایض او همچون سلطنتش تزلزل‌ناپذیرند.
- مزامیر 94 این مزمور به کشندگان بیوه‌زنان و غریبان که گمان می‌کنند کسی نمی‌بیند اعتراض می‌کند: آیا آن که گوش را کاشت، نمی‌شنود؟ محبت عهد پدر، سراینده را نگاه داشت.
- مزامیر 95 دعوت به سرود و زانو زدن به هشدار بدل می‌شود: چون پدر ما ما را آفرید و ما گلهٔ او هستیم، دل‌های خود را سخت مسازید، چنانکه نسلی در مریبه آرامی را از دست داد.
- مزامیر 96 سرود تازه رسالتی است: کارهای پدر ما را در میان قوم‌ها اعلام کنید و بگویید او سلطنت می‌کند. خدایان دیگر هیچ‌اند، و دریا و جنگل برای داور آینده شادی می‌کنند.
- مزامیر 97 آتش و برق او را اعلام می‌کنند، اما بنیاد تختش عدالت و انصاف است. بت‌پرستان شرمسار می‌شوند و فرمان ساده است: ای که پدر ما را دوست دارید، از بدی نفرت کنید.
- مزامیر 98 سرودی برای نجاتی است که پدر ما با بازوی خود به دست آورد و به قوم‌ها نشان داد. رودها دست می‌زنند و تپه‌ها می‌سرایند، زیرا او می‌آید تا به انصاف داوری کند.
- مزامیر 99 مزمور سه بار می‌گوید او قدوس است. پدر ما، پادشاه لرزانندهٔ زمین، عدالت را دوست دارد و موسی، هارون و سموئیل را اجابت کرد، آمرزید و از ایشان حساب خواست.
- مزامیر 100 این آیین کوتاه به ورود با فریاد شادی دعوت می‌کند: بدانید که پدر ما شما را آفرید؛ ما فرزندان او و گوسفندان مرتع او هستیم، در همهٔ نسل‌ها.
- مزامیر 101 منشور رفتاری فرمانروایی به قلم خودش: بی‌ارزش‌ها را دور می‌کند، بدگوی پنهانی را خاموش می‌کند، وفاداران را به کار می‌گیرد و دروغگو را به خانه راه نمی‌دهد.
- مزامیر 102 دعای مردی بیمار که روزهایش چون دود و استخوان‌هایش سوزان است. او از وصف خود به بازسازی صهیون روی می‌آورد و به پدری که بیش از آسمان‌های کهنه‌شونده می‌ماند.
- مزامیر 103 فهرستی از نیکویی‌های پدر ما: گناهان را می‌آمرزد، بیماری‌ها را شفا می‌دهد و جان را از گودال می‌رهاند. دلش چون دل پدری برای فرزندان می‌تپد؛ می‌داند ما خاکیم.
- مزامیر 104 گشتی در جهانِ در کار: چشمه‌ها، پرندگان، شیران شب‌شکار، مردمان سپیده‌دم، کشتی‌ها و لویاتان. همه با دهان گشوده منتظرند تا پدر ما آن را پر کند.
- مزامیر 105 عهد با ابراهیم چون زنجیره‌ای از وعده‌های به‌جاآورده: یوسف در بند، بلاها بر مصر و قومی که با نقره و سرود بیرون آورده شد؛ همه دربارهٔ پدری که به یاد می‌آورد.
- مزامیر 106 همان تاریخ به شکل اعتراف: قوم کنار دریا فراموش کرد، در بیابان هوس کرد و گوساله ساخت. پدر ما بارها آنان را تسلیم کرد، فریادشان را شنید و عهدش را یاد آورد.
- مزامیر 107 مسافران گمشده، اسیران در بند، نادانان بیمار و ملوانان گرفتار طوفان نزد پدر ما فریاد برمی‌آورند، به سلامت عبور داده می‌شوند و باید آن را بلند بازگویند.
- مزامیر 108 مزموری دوخته از دو مزمور داوود: نغمه‌ای صبحگاهی و فخر پدر ما به مالکیت شکیم، جلعاد و ادوم؛ در میانه، رهایی انسان بی‌ارزش خوانده و یاری واقعی طلب می‌شود.
- مزامیر 109 مردی متهم با نفرینی بی‌رحمانه به کسی پاسخ می‌دهد که محبتش را با نفرت جبران کرد، سپس آن را رها می‌کند: من فقیر و نیازمندم؛ آنان لعنت کنند، پدرم برکت دهد.
- مزامیر 110 داوود پیامی می‌شنود: پدر ما به خداوندِ داوود می‌گوید به دست راستش بنشیند تا دشمنانش زیر پایش افتند؛ سوگندی دوم کهانتی ابدی بر رتبهٔ ملکیصدق می‌افزاید.
- مزامیر 111 شعری الفبایی دربارهٔ کارهای امین و عادل پدر ما. او ترسندگانش را سیر می‌کند و عهدش را همیشه نگاه می‌دارد، و ترس از او آغازگاه حکمت است.
- مزامیر 112 آینهٔ مزمور پیشین: آنچه دربارهٔ پدر ما گفته شد، دربارهٔ ترسندهٔ او گفته می‌شود؛ در تاریکی بر او نور می‌دمد، سخاوتمند قرض می‌دهد و از خبر بد نمی‌ترسد.
- مزامیر 113 پدر ما از بلندای خود تا این پایین را می‌بیند و خم می‌شود: گدا را از تودهٔ خاکستر برمی‌دارد تا با بزرگان بنشیند و به زن بی‌فرزند خانه‌ای پر از فرزند می‌دهد.
- مزامیر 114 خروج از مصر تقریباً چون کمدی: دریا می‌گریزد، اردن برمی‌گردد و کوه‌ها چون قوچ جست‌وخیز می‌کنند. پاسخ این گریز حضور پدر ماست که صخره را به آب بدل کرد.
- مزامیر 115 در پاسخ به این طعنه که خدای ایشان کجاست، مزمور بت‌های بی‌جان را با پدر ما می‌سنجد و اسرائیل، خاندان هارون و همهٔ ترسندگان او را به توکل بر او فرا می‌خواند.
- مزامیر 116 سپاس بازمانده‌ای به پدرش که در تنگنای مرگ خواند و شنیده شد. او تصمیم می‌گیرد تا زنده است بخواند و با جامی برافراشته و نذرهای آشکار سپاس خود را ادا می‌کند.
- مزامیر 117 کوتاه‌ترین مزمور، خطاب به هر قومی بر زمین، نه تنها به اسرائیل: محبت عهدی پدر ما نسبت به ما عظیم است و امانت او را هرگز پایانی نیست.
- مزامیر 118 سرودی برای راهپیمایی در دروازه‌های معبد پدر ما. سراینده محاصره شد و زنده ماند تا از دروازهٔ عدالت بگذرد؛ سنگِ ردشده سنگ اصلی زاویه می‌شود.
- مزامیر 119 طولانی‌ترین فصل کتاب‌مقدس، بیست‌ودو بند الفبایی دربارهٔ کلام پدر ما. نویسنده مسخره و تعقیب می‌شود، اما آن تعلیم را سرود، آزادی و چراغ خود می‌خواند.
- مزامیر 120 مسافری در میان مردمانی که به صلح با جنگ پاسخ می‌دهند، نزد پدر ما از زبان‌های دروغگو شکایت می‌کند و تبعیدگاه خود را ماشک و خیمه‌های قیدار می‌نامد.
- مزامیر 121 مسافری به تپه‌ها می‌نگرد و یاری خود را در پدرش می‌یابد، سازندهٔ آسمان و زمین که هرگز نمی‌خوابد. وعده همراهی است نه معافیت، در بیرون‌رفتن و درون‌آمدن.
- مزامیر 122 زائری شادمان به خانهٔ پدر ما رسیده است، شهری که قبیله‌ها در آن گرد می‌آیند و عدالت اجرا می‌شود. او به خاطر برادرانش برای صلح آن دعا می‌کند.
- مزامیر 123 مزموری کوتاه از سرافکندگی: چون خادمانی که به دست ارباب چشم دوخته‌اند، چشم‌ها بر پدر ما دوخته است، و قوم از تحقیر متکبران بیش از اندازه سیر شده‌اند.
- مزامیر 124 نجات قومی از خطرهای نزدیک: زنده بلعیده شدن و با سیلاب برده شدن. پرنده‌ای از دامِ شکسته رها می‌شود، گواه اینکه یاری در نام پدر ما بود، نه در خودشان.
- مزامیر 125 آنان که توکل می‌کنند چون کوه صهیون بی‌تکانند و پدر ما آنان را در بر می‌گیرد، چنانکه تپه‌ها اورشلیم را. حکومت شریران بر این سرزمین نخواهد ماند.
- مزامیر 126 بازگشتگان از تبعید بازگشت به وطن را چون خوابی پر از خنده می‌بینند و از پدرمان بازسازی بیشتر می‌خواهند؛ آنان که با اشک می‌کارند، با بافه‌ها بازمی‌گردند.
- مزامیر 127 سازنده، دیده‌بان و سحرخیزِ مضطرب بی پدرمان بیهوده کار می‌کنند، او که به محبوبانش خواب می‌بخشد؛ فرزندان هدیه‌ای بخشیده‌شده‌اند، نه دستاوردی به‌دست‌آمده.
- مزامیر 128 پدر ما زندگی عادی خانواده را برکت می‌دهد: خوردن از دسترنج، همسری چون تاک پرثمر و فرزندانی چون نهال زیتون، تا آبادانی شهر، نوه‌ها و صلح بر اسرائیل.
- مزامیر 129 اسرائیل چون بازمانده‌ای زخم‌خورده از مهاجمانی می‌گوید که بر پشتش شیار شخم زدند و پیروز نشدند، و می‌خواهد چون علف بام پیش از درو خشک شوند.
- مزامیر 130 از اعماق، دعایی به پدرش بر این پرسش تکیه دارد: اگر گناهان را ثبت می‌کردی، که می‌ایستاد؟ آمرزش ترس و احترام را ممکن می‌سازد و انتظار چون دیده‌بانان شب است.
- مزامیر 131 داوود به پدرش می‌گوید که دیگر در پی کارهای بزرگ‌تر از خود نیست و جانش را آرام کرده، چون کودکی از شیر گرفته که تنها به در آغوش مادر بودن خشنود است.
- مزامیر 132 قوم از پدر ما می‌خواهند سوگند داوود برای جایگاه صندوق عهد را به یاد آورد، و پاسخ سوگندی بزرگ‌تر است: تختی پایدار، صهیونِ برگزیده و نان برای فقیرانش.
- مزامیر 133 یگانگی خانواده چون روغنی است که بر سر و ریش هارون جاری می‌شود و چون شبنم حرمون بر تپه‌های صهیون؛ در آنجا پدر ما برکت را فرمان داد.
- مزامیر 134 خادمانی که شب در خانه ایستاده‌اند دست‌هایشان را برمی‌افرازند و برکت می‌دهند، و برکت از صهیون، از پدر ما که آسمان و زمین را ساخت، به خودشان بازمی‌گردد.
- مزامیر 135 پدر ما هرچه بخواهد در دریا و آسمان می‌کند، مصر را زد و سیحون و عوج را به زیر کشید؛ اما بت‌هایی با دهان و چشم بی‌فایده سازندگانشان را تهی می‌گذارند.
- مزامیر 136 ترجیع‌بندی بیست‌وشش‌باره می‌گوید محبت وفادار پدر ما تا ابد پایدار است، از آفرینش ستارگان و شکافتن دریا تا خوراک دادن به هر موجود زنده.
- مزامیر 137 تبعیدیان کنار نهرهای بابل چنگ‌هایشان را می‌آویزند، سوگند می‌خورند اورشلیم را هرگز فراموش نکنند، و مزمور با لعنتی خام بر ادوم و بابل پایان می‌یابد.
- مزامیر 138 داوود پدرش را سپاس می‌گوید که در روز خواندن پاسخ داد و دلیرش ساخت؛ او هرچند متعال است به افتادگان می‌نگرد و آنچه را در زندگی آغاز می‌کند کامل می‌سازد.
- مزامیر 139 هیچ جایی بیرون از دانستن پدرش نیست، نه آسمان، نه گور، نه آن سوی دریا، نه تاریکی و نه رَحِم؛ و نویسنده در پایان دعا می‌کند: دل مرا بشناس.
- مزامیر 140 داوود در برابر مردانی با زهر افعی زیر لب که هر روز جنگ برمی‌انگیزند، از پدرش می‌خواهد در روز نبرد پوشش او باشد و به دادخواهی ستمدیدگان اطمینان دارد.
- مزامیر 141 در دعایی شامگاهی چون بخور، از پدرش می‌خواهد دهان و اشتهایش را نگاه دارد تا به بدکاران نپیوندد، و اصلاح از مرد عادل را چون روغن بر سر می‌پذیرد.
- مزامیر 142 داوود در غار از تنهایی کامل دعا می‌کند، بی پناه و بی کسی که به او اهمیت دهد؛ پدرش را سهم خود در سرزمین زندگان می‌خواند و رهایی از زندان می‌طلبد.
- مزامیر 143 تعقیب‌شده و به خاک کوبیده، می‌خواهد به داوری کشیده نشود، زیرا هیچ زنده‌ای در برابر پدرش عادل نیست؛ و کلامی در صبحگاه و زمینی هموار می‌طلبد.
- مزامیر 144 داوود اعتراف می‌کند که انسان نفَسی و سایه‌ای گذراست، از پدرش می‌خواهد آسمان را خم کند و او را از دروغگویان برهاند، و صلحی با انبارهای پر می‌طلبد.
- مزامیر 145 در ستایش الفبایی داوود، هر نسل کارهای پدرش را به نسل بعد می‌ستاید، هر موجود از دست گشودهٔ او سیر می‌شود و رحمتش بر همهٔ آفریده‌هایش است.
- مزامیر 146 امید را بر شاهزادگان فانی نگذارید؛ پدر ما با کارهایش شناخته می‌شود: عدالت برای ستمدیدگان، نان برای گرسنگان، آزادی زندانیان و نگاهبانی از غریبان.
- مزامیر 147 پدرمان ستارگان را می‌شمارد و نام می‌نهد، شکسته‌دلان را می‌بندد و برف و تگرگ می‌فرستد؛ نه نیروی اسب و انسان، بلکه امیدواران به محبتش او را خشنود می‌کنند.
- مزامیر 148 فراخوانی از فرشتگان، خورشید و ماه تا دریا، کوه‌ها، درختان، جانوران، پادشاهان و کودکان است تا همه، که به فرمان ساخته شدند، با یک نام پاسخ دهند: پدرمان.
- مزامیر 149 سرودی تازه با رقص و دف خوانده می‌شود و شمشیری دودم داوری را بر پادشاهان و ملت‌ها اجرا می‌کند؛ این افتخار فروتنانی است که پدرمان به نجات تاجشان می‌نهد.
- مزامیر 150 آخرین مزمور فورانی از ستایش پدرمان است با شیپور قوچ، چنگ، دف، سازهای زهی، نی و سنج، بی استدلال و بی درخواست؛ تنها شرط آن نَفَس است.