اکنون به‌صورت چاپی
کتاب

تشنهٔ تو

مزموری از داوود، هنگامی که در بیابانِ یهودا بود.

نوشته‌شده در بیابان یهودا، جایی که تشنگی واقعی است. داوود آن را انتقال می‌دهد: تمام وجودش مشتاق پدر خویش است، چنان‌که زمین خشک آب می‌خواهد، و محبت عهد را بهتر از خودِ زندگی می‌خواند و در پاس‌های شب او را به یاد می‌آورد.

باب 63.

ای پدرِ من، تو پدرِ من هستی؛ با تمامِ دل تو را می‌جویم. جانم تشنهٔ توست، تمامِ وجودم مشتاقِ توست، در سرزمینی خشک و فرسوده که در آن آبی نیست. پس در قُدس بر تو نگریسته‌ام و قدرت و جلالِ تو را دیده‌ام. زیرا محبتِ عهدیِ تو از حیات نیکوتر است، لب‌هایم تو را خواهند ستود. پس تا زنده‌ام تو را متبارک خواهم خواند؛ به نامِ تو دست‌هایم را برخواهم افراشت. جانم همچون از لذیذترین خوراک‌ها سیر می‌شود، و با لب‌هایی شادمان دهانم تو را می‌ستاید.

آنگاه که بر بسترِ خود تو را به یاد می‌آورم، و در ساعاتِ درازِ شب در تو تأمل می‌کنم. زیرا تو یاورِ من بوده‌ای، و در سایهٔ بال‌هایت از شادی سرود می‌خوانم. جانم به تو چنگ می‌زند؛ دستِ راستِ تو مرا استوار نگاه می‌دارد.

اما آنان که در پیِ نابود کردنِ جانِ من هستند، به اعماقِ زمین فرو خواهند رفت. به دَمِ شمشیر سپرده خواهند شد؛ خوراکِ شغال‌ها خواهند گشت. اما پادشاه در پدر ما شادمان خواهد شد؛ هرکه به پدر ما سوگند خورد، وجد خواهد کرد، زیرا دهانِ دروغگویان بسته خواهد شد.