اکنون به‌صورت چاپی
کتاب

از خاک تا سفرهٔ شاهزادگان

پرسش این است که پدر ما، نشسته در چنان بلندایی، چگونه تا این پایین را می‌بیند. پاسخ همان کاری است که هنگام خم‌شدن می‌کند: گدایی را از تودهٔ خاکستر برمی‌دارد تا در میان بزرگان بنشیند، و به زنی بی‌فرزند خانه‌ای پر از فرزند می‌بخشد.

باب 113.

هَلِلویاه! ای بندگان پدر ما، او را ستایش کنید؛ نام پدر ما را ستایش کنید. نام پدر ما مبارک باد، از اکنون تا ابدالآباد. از طلوع آفتاب تا غروب آن، نام پدر ما شایستهٔ ستایش است. پدر ما بر همهٔ قوم‌ها متعال است، و جلال او فراتر از آسمان‌هاست. کیست مانند پدر ما، که بر بلندی نشسته است، و خم می‌شود تا بر آسمان‌ها و زمین بنگرد؟ او فقیر را از خاک برمی‌افرازد و نیازمند را از توده‌های خاکستر برمی‌کشد، تا او را با شاهزادگان بنشاند، با شاهزادگان قوم خویش. او زن بی‌فرزند را در خانه‌اش، همچون مادری شادمان از فرزندان جای می‌دهد. هَلِلویاه!