مزامیر 90 FHB کتاب قلب پدر™

90 ¹ای پدرِ متعال، تو در همهٔ نسل‌ها مسکنِ ما بوده‌ای. ²پیش از آنکه کوه‌ها زاده شوند، یا زمین و جهان را پدید آوری، از ازل تا به ابد تو پدرِ ما هستی.

³تو انسان را به خاک بازمی‌گردانی و می‌گویی: «ای فرزندانِ آدمیان، بازگردید.»

⁴زیرا هزار سال در نظرِ تو همچون روزی است که گذشته، یا همچون پاسی در شب. ⁵تو آنان را همچون سیل می‌روبی؛ ایشان همچون رؤیایند، مانند علفی که بامدادان می‌روید، ⁶بامدادان می‌شکفد و می‌روید؛ شامگاهان پژمرده و خشک می‌شود.

⁷زیرا از خشمِ تو تباه می‌شویم؛ و از غضبِ تو پریشان می‌گردیم. ⁸تو خطاهای ما را در برابرِ خود نهاده‌ای، و گناهانِ پنهانِ ما را در نورِ حضورت. ⁹زیرا همهٔ روزهای ما در غضبِ تو سپری می‌شود؛ و سال‌های خود را همچون آهی به پایان می‌رسانیم. ¹⁰عمرِ ما هفتاد سال است، و اگر توان باقی مانَد، هشتاد سال؛ اما جز رنج و محنت چیزی به بار نمی‌آورند—به‌شتاب می‌گذرند و ما پرواز می‌کنیم. ¹¹کیست که قدرتِ خشمِ تو را بداند؟ غضبِ تو به‌اندازهٔ ترسی است که سزاوارِ آنی. ¹²ما را تعلیم ده تا روزهای خود را بشماریم، تا دلی حکیم به دست آوریم.

¹³بازگرد، ای پدرِ ما! تا به کی؟ بر خدمتگزارانت شفقت فرما. ¹⁴بامدادان ما را از محبتِ عهدِ خویش سیر گردان، تا از شادی سرود بخوانیم و همهٔ روزهای خود شادمان باشیم. ¹⁵ما را شادمان گردان، به‌اندازهٔ روزهایی که رنجورمان ساختی، و به‌اندازهٔ سال‌هایی که سختی دیدیم. ¹⁶بگذار خدمتگزارانت کارِ تو را ببینند، و فرزندانشان شکوهِ تو را.

¹⁷لطفِ پدرِ متعال بر ما باد؛ و عملِ دست‌های ما را برایمان استوار گردان—آری، عملِ دست‌های ما را استوار ساز.