اکنون به‌صورت چاپی
کتاب

دلم استوار است

سرودی. مزموری از داوود.

این مزمور از دو مزمور پیشین داوود به هم دوخته شده است: نخست نغمه‌ای صبحگاهی که سپیده‌دم را بیدار می‌کند، سپس فخر دیرینهٔ پدر ما به مالکیت شکیم، جلعاد و ادوم. در میان این دو، این سخن هشیارانه آمده است که رهایی انسان بی‌ارزش است، و التماسی برای یاری واقعی.

باب 108.

دلم استوار است، ای پدر من؛ با تمام وجودم خواهم سرایید و نغمه خواهم نواخت. ای بربط و ای چنگ، بیدار شوید! من سپیده‌دم را بیدار خواهم کرد. تو را در میان قوم‌ها خواهم ستود، ای پدر من؛ برای تو در میان ملت‌ها نغمه خواهم نواخت. زیرا محبتِ عهدی تو عظیم است، فراتر از آسمان‌ها، و وفاداری تو تا فلک می‌رسد.

ای پدر من، بر فراز آسمان‌ها متعال باش، و جلال تو بر تمامی زمین باد. با دست راست خود ما را نجات ده و مرا اجابت فرما، تا آنان که دوستشان می‌داری رهایی یابند.

پدر ما در قدوسیت خود سخن گفته است: «با پیروزی شکیم را تقسیم خواهم کرد و وادی سُکوت را پیمایش خواهم نمود. جلعاد از آنِ من است، منسی از آنِ من؛ افرایم کلاهخود من است، و یهودا عصای سلطنت من.

موآب طشت شست‌وشوی من است؛ بر ادوم نعلین خود را می‌افکنم؛ بر فلسطین با پیروزی بانگ برمی‌آورم.»

کیست که مرا به شهر حصاردار برساند؟ کیست که مرا به ادوم رهبری کند؟ آیا تو نیستی، ای پدر ما، که زمانی ما را ترک کردی و دیگر با لشکرهای ما بیرون نمی‌روی؟ ما را در برابر دشمن یاری ده، زیرا رهایی از دست انسان بی‌ارزش است. با پدر ما پیروزی به دست خواهیم آورد، و او دشمنان ما را پایمال خواهد کرد.