اکنون به‌صورت چاپی
کتاب

داد مرا بستان، ای پدر من

همان شکایت ادامه دارد — چرا در تاریکی و مطرودی راه بروم. او به‌جای درخواست آسودگی، می‌خواهد نور و راستی چون راهنما فرستاده شوند تا او را به مذبح و بزرگ‌ترین شادی‌اش بازگردانند. آن ترجیع بازمی‌گردد: به پدر ما امید ببند.

باب 43.

داد مرا بستان، ای پدر من، و در برابر قومی بی‌وفا از دعوی من دفاع کن؛ مرا از مرد حیله‌گر و ظالم برهان. زیرا تو پدر من هستی، دژِ من. چرا مرا ترک کرده‌ای؟ چرا باید ماتم‌زده راه بروم، در زیر ستم دشمن؟ نور خود و راستی خود را بفرست؛ بگذار مرا هدایت کنند؛ بگذار مرا به کوه مقدّس تو بیاورند، به جایی که تو ساکن هستی. آنگاه به مذبح پدر ما خواهم رفت، به سوی او، بزرگ‌ترین شادی من؛ و پدر خود را با بربط ستایش خواهم کرد. ای جان من، چرا افسرده‌ای، و چرا در درون من مضطربی؟ به پدر ما امید ببند؛ زیرا او را باز هم ستایش خواهم کرد، نجات من و پدر من.