کودکی در آرامش
سرود درجات. از داوود.
سه آیه از کوچکی خودخواسته. داوود به پدرش می‌گوید که دیگر به دنبال کارهای بزرگ‌تر از خود نرفته و جان خود را آرام کرده است، چون کودکی از شیر گرفته نزد مادرش — دیگر برای غذا گریه نمی‌کند، تنها به در آغوش بودن خشنود است.
باب 131.
131 1ای پدرِ من، دلم مغرور نیست و چشمانم متکبر نیستند؛ خود را به کارهایی که برایم بس بزرگ و شگفت‌انگیزند مشغول نمی‌سازم. 2به‌راستی که جان خود را آرام و ساکت ساخته‌ام، همچون کودکی از شیر گرفته در آغوش مادرش؛ جانِ من در درونم همچون کودکی از شیر گرفته است. 3ای اسرائیل، امید خود را بر پدر ما بگذار، از اکنون تا ابدالآباد.
