اکنون به‌صورت چاپی
کتاب

سرودِ بقای اسرائیل

سرودِ زائران.

اسرائیل همچون بازمانده‌ای زخم‌خورده سخن می‌گوید و مهاجمانی را وصف می‌کند که شیارهای بلند بر پشتش شخم زدند و باز هم پیروز نشدند. نفرینی که طلب می‌شود از جنس کشاورزی است: بگذار مانند علف روی بام باشند که پیش از درو خشک می‌شود و هیچ رهگذری برای برکت دادنش نمی‌ایستد.

باب 129.

«از جوانی‌ام مرا بسیار آزردند» — اسرائیل اکنون چنین بگوید. «از جوانی‌ام مرا بسیار آزردند، اما بر من چیره نشدند. شخم‌زنان بر پشت من شخم زدند؛ شیارهای خود را دراز کردند.» پدر ما عادل است؛ او بندهای شریران را بریده است.

باشد که همهٔ آنان که از صهیون نفرت دارند، شرمسار گشته و به عقب رانده شوند. بگذار مانند علفِ پشت‌بام‌ها باشند، که پیش از رشد کردن پژمرده می‌شود، که دروگر دست خود را از آن پر نمی‌کند، و نه بافه‌بند بازوان خویش را، و رهگذران نمی‌گویند: «برکتِ پدر ما بر شما باد! شما را به نامِ پدر ما برکت می‌دهیم.»