مزامیر 44

44 ¹ای پدرِ ما، ما به گوش‌های خود شنیده‌ایم؛ پدرانِ ما بازگفته‌اند به ما، کاری را که در روزگارِ ایشان کردی، در ایّامِ قدیم. ²تو به دستِ خود قوم‌ها را بیرون راندی، امّا پدرانِ ما را غرس کردی؛ ملّت‌ها را کوبیدی، امّا پدرانِ ما را رهایی بخشیدی. ³زیرا آن سرزمین را به دست نیاوردند به شمشیرِ خود، و بازوی خودشان ایشان را نجات نداد؛ بلکه دستِ راستِ تو بود، بازوی تو، و نورِ روی تو — زیرا از ایشان خشنود بودی.

⁴تو پادشاهِ من هستی، ای پدرِ ما؛ پیروزی‌های یعقوب را فرمان ده. ⁵به یاریِ تو دشمنانِ خود را عقب می‌رانیم؛ به نامِ تو کسانی را که بر ما برمی‌خیزند پایمال می‌کنیم. ⁶زیرا من بر کمانِ خود توکل نمی‌کنم، و شمشیرم مرا نجات نمی‌دهد. ⁷امّا تو ما را از دشمنانمان نجات داده‌ای و آنان را که از ما نفرت دارند شرمسار ساخته‌ای. ⁸تمامِ روز به پدرِ ما فخر کرده‌ایم، و نامِ تو را تا ابد ستایش خواهیم کرد. سِلاه. ^a a v8 سِلاه: نشانه‌ای موسیقایی یا عبادی در مزمور، که احتمالاً به مکث یا لحظه‌ای از تأمّلِ آرام اشاره دارد.

⁹امّا اکنون ما را ردّ کرده و بی‌آبرو ساخته‌ای، و دیگر با لشکرهای ما بیرون نمی‌روی. ¹⁰تو ما را در برابرِ دشمن به عقب‌نشینی وامی‌داری، و آنان که از ما نفرت دارند، به دلخواهِ خود ما را غارت می‌کنند. ¹¹تو ما را همچون گوسفندانِ خوراکی تسلیم کرده‌ای، و ما را در میانِ قوم‌ها پراکنده ساخته‌ای. ¹²تو قومِ خود را به بهایی ناچیز می‌فروشی و از فروششان هیچ سودی نمی‌بری. ¹³تو ما را نزدِ همسایگانمان مایهٔ طعنه ساخته‌ای، مسخره و خوارشده در نظرِ آنان که پیرامونِ ما هستند. ¹⁴تو ما را در میانِ قوم‌ها ضرب‌المثل ساخته‌ای، قومی که ملّت‌های دیگر بر او سر می‌جنبانند. ¹⁵تمامِ روز رسواییِ من پیشِ روی من است، و شرم چهرهٔ مرا پوشانده است، ¹⁶از صدای طعنه‌زن و دشنام‌دهنده، در برابرِ دشمنی که انتقام می‌گیرد.

¹⁷همهٔ این‌ها بر ما آمده است امّا تو را فراموش نکرده‌ایم و به عهدِ تو خیانت نکرده‌ایم. ¹⁸دلِ ما برنگشته است، و گام‌های ما از راهِ تو منحرف نشده است، ¹⁹هرچند تو ما را در مأوای شغال‌ها کوبیده‌ای و ما را به تاریکیِ غلیظ پوشانده‌ای. ²⁰اگر نامِ پدرِ ما را فراموش کرده بودیم، یا دست‌های خود را به سوی خدایی بیگانه دراز کرده بودیم، ²¹آیا پدرِ ما این را درنمی‌یافت؟ زیرا او رازهای دل را می‌داند. ²²امّا به‌خاطرِ تو تمامِ روز کشته می‌شویم؛ همچون گوسفندانِ ذبح به شمار می‌آییم. ^b b v22 پولُس همین فریاد را برمی‌گیرد تا ایماندارانی را که به‌خاطرِ پیرویِ عیسی رنج می‌کشند توصیف کند — امّا «در همهٔ این چیزها، به‌واسطهٔ او که ما را محبت کرد، بیش از پیروزمندانیم» (رومیان ۸:۳۶-۳۷). پدر هرگز فرزندانِ خود را ترک نمی‌کند، حتی آنگاه که وفاداری بهای همه‌چیز را می‌طلبد.

²³بیدار شو! ای پدرِ متعال، چرا در خوابی؟ خود را برانگیز؛ ما را تا ابد ردّ مکن. ²⁴چرا روی خود را پنهان می‌کنی و رنج و ستمِ ما را فراموش می‌کنی؟ ²⁵زیرا ما تا به خاک خم شده‌ایم؛ بدنِ ما به زمین چسبیده است. ²⁶برخیز و یاری کن! ما را به‌خاطرِ محبتِ عهدِ خود رهایی بخش.