مزامیر 5

5 ¹ای پدرِ من، به سخنانم گوش فرا ده؛ به نالهٔ من توجه فرما. ²به آوازِ فریادِ من گوش فرا ده، که یاری می‌طلبم، ای پادشاه و پدرِ من، زیرا به درگاهِ تو دعا می‌کنم.

³ای پدرِ من، بامدادان صدایم را می‌شنوی؛ بامدادان دعایم را به حضورِ تو می‌آورم و با امید چشم‌انتظار می‌مانم. ⁴زیرا تو آن پدر ما نیستی که از شرارت خشنود گردد؛ بدی نمی‌تواند نزدِ تو ساکن شود. ⁵متکبّران نمی‌توانند در برابرِ چشمانت بایستند؛ از همهٔ بدکاران بیزاری. ⁶دروغگویان را هلاک می‌سازی؛ پدرِ من از مردمانِ خون‌ریز و حیله‌گر بیزار است.

⁷امّا من، به فراوانیِ محبتِ پایدارِ تو، به خانه‌ات داخل خواهم شد؛ و در ترسِ تو به‌سوی معبدِ مقدّست سجده خواهم کرد. ⁸ای پدرِ من، مرا در عدالتِ خود هدایت فرما به‌سببِ آنان که در کمینِ لغزشِ منند؛ راهِ خود را پیشِ رویم راست گردان. ⁹زیرا هیچ سخنِ درخورِ اعتماد در دهانِ ایشان نیست؛ باطنشان تباهی است. گلویشان گوری گشوده است؛ به زبانِ خود تملّق می‌گویند. ¹⁰ای پدرِ من، ایشان را مجرم بشمار؛ بگذار به تدبیرهای خویش بیفتند. به‌سببِ سرکشی‌های بسیارشان، ایشان را بیرون افکن، زیرا بر ضدِّ تو عصیان ورزیده‌اند. ^a a v10 داوود فریادِ خام و بی‌پردهٔ خود را برای عدالت، مستقیم به حضورِ پدر ما می‌آورد، پدری که آن را می‌پذیرد و پس نمی‌زند. این اشتیاق به توقّفِ شرارت، پاسخِ کاملِ خود را در عیسی می‌یابد، که هم کاملاً عادل است و هم کاملاً رحیم.

¹¹امّا همهٔ آنان که به تو پناه می‌برند، شادی کنند؛ بگذار از شادی بسرایند، تا به ابد. سایبانِ خود را بگستران بر ایشان، تا آنان که نامِ تو را دوست می‌دارند، در تو از شادی لبریز شوند. ¹²زیرا تو، ای پدرِ من، عادلان را برکت خواهی داد؛ ایشان را همچون سپری با لطفِ خویش احاطه می‌کنی.