مزامیر 6

6 ¹ای پدرم، در خشم خود مرا سرزنش مکن، و در غضب خود مرا تأدیب منما. ²ای پدرم، بر من رحم فرما، زیرا ناتوانم؛ ای پدرم، مرا شفا ده، زیرا استخوان‌هایم از وحشت می‌لرزد.

³جانم از وحشت می‌لرزد. اما تو، ای پدرم — تا به کِی؟ ⁴ای پدرم، به سوی من بازگرد؛ جانم را برهان. به‌خاطر محبت عهد خود مرا نجات ده.

⁵زیرا در مرگ ذکری از تو نیست؛ در گور، کیست که تو را بستاید؟

⁶از نالهٔ خود فرسوده شده‌ام. تمام شب بستر خود را با اشک‌ها غرق می‌کنم؛ آن را با گریهٔ خویش تر می‌سازم.

⁷چشمانم از غم فرسوده شده؛ به‌سبب همهٔ دشمنانم کم‌سو گشته است. ⁸ای همهٔ بدکاران، از من دور شوید، زیرا پدرم صدای گریهٔ مرا شنیده است. ⁹پدرم استغاثهٔ مرا برای رحمت شنیده است؛ پدرم دعای مرا می‌پذیرد. ¹⁰همهٔ دشمنانم شرمسار شده و از وحشت خواهند لرزید؛ بازخواهند گشت و ناگهان رسوا خواهند شد.