مزامیر 56

56 ¹بر من رحم کن، ای پدر من، زیرا آدمیان مرا پایمال می‌کنند؛ تمامِ روز مهاجمی بر من فشار می‌آورد. ²دشمنانم تمامِ روز مرا پایمال می‌کنند؛ بسیاری با تکبّر بر من می‌جنگند. ³آنگاه که می‌ترسم، بر تو توکل می‌کنم.

⁴بر پدرم، که کلامش را می‌ستایم—بر پدرم توکل می‌کنم؛ نخواهم ترسید. آدمیانِ فانی چه می‌توانند به من کنند؟ ⁵تمامِ روز سخنانم را تحریف می‌کنند؛ همهٔ اندیشه‌هایشان بر ضدّ من شرارت‌بار است. ⁶با هم دست به یکی می‌شوند و در کمین می‌نشینند؛ گام‌هایم را می‌پایند، به امید آنکه جانم را بگیرند.

⁷آیا رهایی خواهند یافت به‌سبب شرارتشان؟ ای پدر من، در خشمِ خود قوم‌ها را به زیر افکن. ⁸تو آوارگی‌هایم را شمرده‌ای؛ اشک‌هایم را در مشکِ خود بریز. آیا در دفترِ تو ثبت نیستند؟

⁹آنگاه چون تو را بخوانم، دشمنانم روی برخواهند گرداند. این را می‌دانم: که پدرم با من است. ¹⁰بر پدرم می‌ستایم کلامش را؛ بر پدرم کلامش را می‌ستایم.

¹¹بر پدرم توکل می‌کنم؛ نخواهم ترسید. آدمیانِ فانی چه می‌توانند به من کنند؟ ¹²ای پدر من، نذرهای تو بر من است؛ قربانی‌های شکرگزاری به تو تقدیم خواهم کرد. ¹³زیرا تو جانم را از مرگ رهانیده‌ای—آری، پاهایم را از لغزش—تا در حضورِ پدرم در نورِ حیات گام بردارم.