مزامیر 55

55 ¹ای پدرِ من، دعای مرا بشنو، و خود را از التماسِ من برای رحمت پنهان مکن. ²به من گوش فرا ده و مرا پاسخ ده؛ در شکوهٔ خود بی‌قرارم، و ناله می‌کنم، ³به‌سببِ صدای دشمن، به‌سببِ ستمِ شریران. زیرا بلا بر من فرو می‌ریزند، و در خشم با من کینه می‌ورزند. ⁴دلم در اندرونم به پیچ‌وتاب افتاده؛ و وحشتِ مرگ بر من چیره شده است. ⁵ترس و لرزه بر من مستولی شده، و هراس مرا فراگرفته است. ⁶و گفتم: «کاش همچون کبوتر بال داشتم! آنگاه می‌پریدم و آرام می‌گرفتم.

⁷آری، به دوردست‌ها می‌رفتم؛ و در بیابان پناه می‌گرفتم. سِلاه ^a a v7 سِلاه: اصطلاحی موسیقایی یا عبادی با معنایی نامعلوم، احتمالاً درنگی برای تأمل یا میان‌نوازیِ موسیقایی. ⁸به‌شتاب به پناهگاهِ خود می‌گریختم، دور از بادِ سرکش و توفان.» ⁹ای پدرِ متعال، آنان را سرگشته ساز؛ و زبانشان را پراکنده کن، زیرا در شهر خشونت و ستیز می‌بینم. ¹⁰شبانه‌روز بر حصارهایش می‌گردند؛ و شرارت و بلا در میانِ آن است. ¹¹ویرانی در میانِ آن است؛ و ستم و فریب هرگز کوچه‌هایش را ترک نمی‌کنند. ¹²زیرا این دشمن نیست که مرا سرزنش می‌کند—که آن را می‌توانستم تحمل کنم؛ این آن که از من نفرت دارد نیست که بر من فخر می‌فروشد—که از او می‌توانستم پنهان شوم. ¹³بلکه تو هستی، انسانی همتای من، همدم و دوستِ صمیمیِ من. ¹⁴ما که با هم رفاقتی شیرین داشتیم، و در میانِ جماعت به خانهٔ پدر ما می‌رفتیم— ¹⁵مرگ بر آنان فرود آید؛ زنده به گور فرو روند، زیرا شرارت در مسکنِ آنان، در همان میانشان است. ¹⁶اما من پدرِ خود را می‌خوانم، و پدرم مرا نجات خواهد داد. ¹⁷شامگاه و بامداد و نیم‌روز فریاد برمی‌آورم و ناله می‌کنم، و او صدای مرا می‌شنود. ¹⁸او جانِ مرا به سلامتی رهانیده از نبردی که بر ضدِ من برپا شده بود، هرچند بسیاری بر ضدِ من بودند.

¹⁹پدر ما خواهد شنید و آنان را فروتن خواهد ساخت—او که از دیرباز بر تخت نشسته است. سِلاه از آنجا که هرگز تغییر نمی‌کنند، هیچ ترسی از پدر ما ندارند. ²⁰خیانتکار دستِ خود را بر ضدِ آنان که با او در صلح بودند برافراشته است؛ و عهدِ خود را شکسته است. ²¹گفتارش از کره نرم‌تر بود، اما در دلش جنگ بود؛ سخنانش از روغن ملایم‌تر بود، اما شمشیرهای برهنه بودند. ²²بارِ خود را به پدر ما بسپار، و او تو را نگاه خواهد داشت؛ او هرگز نخواهد گذاشت که پارسا متزلزل شود. ²³اما تو، ای پدرِ من، آنان را فرو به چاهِ هلاکت خواهی افکند؛ مردانِ خونریز و حیله‌گر نیمی از روزهای خود را نیز نخواهند زیست. اما من بر تو توکل خواهم کرد.