مزامیر 59

59 ¹ای پدر من، مرا از دشمنانم رهایی ده؛ مرا برتر از آنان که بر من برمی‌خیزند، در جای بلند و امن قرار ده. ²مرا از بدکاران رهایی ده، و از مردمانِ خون‌ریز نجاتم بخش. ³زیرا بنگر — در کمین نشسته‌اند برای جانِ من؛ مردانِ سنگدل هجوم برمی‌انگیزند بر من، هرچند ای پدر من، نه خطایی کرده‌ام و نه گناهی. ⁴بی‌آنکه تقصیری از من سر زده باشد، می‌دوند و صف می‌آرایند. بیدار شو و به یاری‌ام بشتاب — بنگر!

⁵تو، ای پدر من، ای پدرِ لشکرهای آسمان، ای پدرِ اسرائیل — بیدار شو و همهٔ قوم‌ها را مجازات کن؛ بر هیچ‌یک از خیانتکارانِ بداندیش رحم مکن. سِلاه. ⁶شامگاهان بازمی‌گردند، همچون سگان می‌غُرّند و گِردِ شهر پرسه می‌زنند. ⁷بنگر — از دهانشان زهر می‌ریزند؛ بر لبانشان شمشیرهاست، زیرا می‌پندارند: ‹کیست که ما را بشنود؟› ⁸اما تو، ای پدر من، می‌خندی بر آنان؛ همهٔ قوم‌ها را به سُخره می‌گیری. ⁹ای قوّتِ من، چشم‌به‌راهِ تو هستم؛ زیرا پدر من دژِ من است. ¹⁰پدر من، در محبتِ پایدارش، به پیشواز خواهد آمد مرا؛ پدر من مرا خواهد گذاشت تا با پیروزی بر بدگویانم بنگرم. ¹¹مکُش آنان را، مبادا قومِ من فراموش کنند؛ به نیروی خود آنان را آواره ساز و به زیر افکن، ای پدرِ فرمانروا، ای سپرِ ما. ¹²به‌سببِ گناهِ دهانشان، و سخنانِ لبانشان، بگذار در غرورِ خویش گرفتار آیند — به‌خاطرِ لعن‌ها و دروغ‌هایی که بر زبان می‌رانند.

¹³آنان را در خشم نابود کن، نابودشان کن تا دیگر نباشند، تا مردمان بدانند که پدر ما بر یعقوب تا کرانه‌های زمین فرمان می‌راند. سِلاه. ¹⁴شامگاهان بازمی‌گردند، همچون سگان می‌غُرّند و گِردِ شهر پرسه می‌زنند. ¹⁵در پیِ خوراک این‌سو و آن‌سو می‌گردند، و اگر سیر نشوند، می‌غُرّند. ¹⁶اما من از قوّتِ تو خواهم سرایید؛ بامدادان محبتِ پایدارت را با آوازِ بلند خواهم سرود. زیرا تو دژِ من بوده‌ای، پناهگاهی در روزِ تنگیِ من. ¹⁷ای قوّتِ من، ستایش خواهم سرایید تو را؛ زیرا پدر من دژِ من است، پدر ما که محبتِ پایدار را به من نشان می‌دهد.