مزامیر 65

65 ¹ای پدر ما، ستایش در سکوت در انتظار توست، در صهیون؛ و نذرهای ما به تو ادا خواهد شد.

²تو دعا را می‌شنوی، و همهٔ مردمان نزد تو خواهند آمد. ³چون گناهان بر من چیره شدند، تو تقصیرهای ما را کفّاره کردی. ^a a v3 آمرزشی که پدر ما در اینجا فراهم می‌آورد، در عیسی به کمال می‌رسد، که تقصیرهای ما را بر خود گرفت تا ما بتوانیم به خانه بازآورده شویم. ⁴خوشا به حال کسی که تو او را برمی‌گزینی و نزدیک می‌آوری تا در صحن‌های تو ساکن شود. ما از نیکویی خانهٔ تو سیر خواهیم شد، از قدّوسیّت معبد تو.

⁵تو پاسخ می‌دهی به ما با کارهای مهیب عدالت، ای پدر ما که نجات‌بخش مایی، ای امید همهٔ کران‌های زمین و دورترین دریاها. ⁶که کوه‌ها را به نیروی خود بر جای نهاد، به قدرت آراسته؛ ⁷که خروش دریاها را آرام می‌سازد، خروش امواج آنها را، و آشوب قوم‌ها را. ⁸آنان که در کران‌های زمین به سر می‌برند، از نشانه‌های شگفت تو در هیبت‌اند؛ تو سپیده‌دم و شامگاه را به فریاد شادی وا‌می‌داری.

⁹تو از زمین نگاهبانی می‌کنی و سیرابش می‌سازی؛ آن را بارور می‌کنی، به‌فراوانی. نهر پدر ما پر از آب است؛ تو غلّهٔ مردمان را فراهم می‌آوری، زیرا زمین را چنین آماده کرده‌ای. ¹⁰شیارهایش را سیراب می‌کنی و پشته‌هایش را هموار می‌سازی؛ آن را با رگبارها نرم می‌کنی و رویش آن را برکت می‌دهی. ¹¹سال را با نیکویی خود تاج می‌نهی، و راه‌های تو از فراوانی لبریز می‌گردند. ¹²چراگاه‌های بیابان لبریز می‌شوند، و تپه‌ها در شادی پیچیده می‌گردند. ¹³مرغزارها به گله‌ها آراسته می‌شوند و درّه‌ها به غلّه پوشیده می‌گردند؛ آنها فریاد شادی برمی‌آورند و با هم می‌سرایند.