مزامیر 73

73 ¹به‌راستی که پدر ما برای اسرائیل نیکوست، برای آنان که پاک‌دل‌اند.

²اما من، نزدیک بود پاهایم بلغزد؛ گام‌هایم چیزی نمانده بود که بلغزند. ³زیرا بر متکبران رشک بردم، آنگاه که کامیابی شریران را دیدم. ⁴زیرا در مرگْ دردی احساس نمی‌کنند؛ بدن‌هایشان تندرست و فربه است. ⁵همچون دیگران در سختی نیستند؛ مانند سایر آدمیان دچار بلا نمی‌شوند. ⁶از این رو غرور همچون گردن‌بند بر آنان است؛ ستم چون جامه‌ای آنان را می‌پوشاند. ⁷چشمانشان از فربهی بیرون زده است؛ خیالات دلشان بی‌حد و مرز است. ⁸ریشخند می‌کنند و با بدخواهی سخن می‌گویند؛ از فرازِ نخوت به ستمگری تهدید می‌کنند. ⁹دهان خود را بر آسمان‌ها می‌گشایند، و زبانشان در زمین می‌خرامد. ¹⁰از این رو قوم او به سوی آنان بازمی‌گردند، و آب‌ها را به فراوانی می‌نوشند. ¹¹و می‌گویند: «خدا چگونه می‌داند؟ آیا در حضرتِ متعال آگاهی هست؟» ¹²بنگر — اینانند شریران؛ همواره در آسایش، بر ثروت خود می‌افزایند.

¹³به‌راستی که بیهوده دل خود را پاک نگاه داشته و دستانم را به بی‌گناهی شسته‌ام. ¹⁴زیرا تمام روز دچار بلا بوده‌ام و هر بامداد سرزنش شده‌ام.

¹⁵اگر گفته بودم: «چنین سخن خواهم گفت»، به نسلِ فرزندانت خیانت کرده بودم. ¹⁶چون کوشیدم تا این همه را دریابم، در نظرم کاری خسته‌کننده بود، ¹⁷تا آنکه به قُدس درآمدم از آنِ پدر ما؛ آنگاه فرجام آنان را دریافتم. ¹⁸به‌راستی که آنان را در جای‌های لغزنده می‌نهی؛ ایشان را به تباهی فرومی‌افکنی. ¹⁹چگونه در یک لحظه نابود می‌شوند، و با وحشت‌ها یکسره روفته می‌شوند! ²⁰همچون رؤیایی که کسی از خواب برمی‌خیزد، ای پدرِ فرمانروا، چون برخیزی، آنان را چون سایه‌هایی خوار خواهی شمرد.

²¹آنگاه که دلم تلخ گشت و در درونم شکافته شدم، ²²بی‌خرد و نادان بودم؛ در برابر تو همچون چارپایی بودم. ²³با این همه، من پیوسته با تو هستم؛ تو دست راست مرا گرفته‌ای. ²⁴مرا با اندرز خود راهنمایی می‌کنی، و پس از آن، مرا در جلال خواهی پذیرفت. ²⁵در آسمان که را دارم جز تو؟ و بر زمین جز تو هیچ‌چیز نمی‌خواهم. ²⁶بدنم و دلم ممکن است از پا درآیند، اما پدر ما نیرویِ دل من و نصیب من تا ابد است.

²⁷زیرا آنان که از تو دورند هلاک خواهند شد؛ تو به هر که به تو بی‌وفاست پایان می‌دهی. ²⁸اما برای من، نزدیک بودن به پدر ما نیکوست؛ پدرِ فرمانروا را پناهگاه خود ساخته‌ام، تا از همهٔ کارهای تو بازگو کنم.