مزامیر 75

75 ¹ای پدر ما، تو را سپاس می‌گوییم؛ سپاس می‌گوییم، زیرا نام تو نزدیک است. مردمان از کارهای شگفت‌انگیز تو سخن می‌گویند.

²«در آن زمان معیّن که خود برمی‌گزینم، به انصاف داوری خواهم کرد.

³آنگاه که زمین و همهٔ ساکنانش بلرزند، این منم که ستون‌هایش را استوار نگاه می‌دارم. سِلاه ⁴به متکبّران می‌گویم: ‹فخر مفروشید›، و به شریران: ‹قدرت خود را به رخ مکشید.› ^a a v4 «شاخ» در اینجا نماد قوّت و غرور است — «برافراشتن شاخ» یعنی سربلند ساختن قدرت خویش. ⁵قدرت خود را چنین مغرورانه به رخ مکشید؛ با چنین گستاخی سخن مگویید.»

⁶زیرا نه از مشرق و نه از مغرب، و نه از بیابان، کسی نمی‌تواند خود را برافرازد. ⁷این پدر ما است که داوری می‌کند؛ یکی را فرود می‌آورد و دیگری را برمی‌افرازد. ⁸در دست پدر ما جامی است از شراب کف‌کرده، آمیخته و پُر، و او آن را می‌ریزد؛ همهٔ شریران زمین باید آن را تا به دُرد بنوشند. ⁹امّا من اعلام خواهم کرد تا به ابد؛ پدر یعقوب ما را با سرود ستایش خواهم خواند.

¹⁰«قطع خواهم کرد تمامی قدرت شریران را، امّا قدرت عادلان برافراشته خواهد شد.»