مزامیر 8

8 ¹ای پدرِ فرمانروای ما، نام تو در سراسر زمین چه پرشکوه است! تو شکوه خود را نهاده‌ای برتر از آسمان‌ها. ²از دهان کودکان و شیرخوارگان به سبب دشمنانت، قوّت را بنیان نهاده‌ای، تا دشمن و انتقام‌جو را خاموش سازی. ³چون به آسمان‌های تو می‌نگرم، کارِ انگشتان تو، ماه و ستارگان که تو بر جای نهاده‌ای، ⁴انسان چیست که او را به یاد آوری و پسرِ انسان که به او توجه کنی؟ ^a a v4 نویسندهٔ عبرانیان این کلمات را به عیسی نسبت می‌دهد — پسرِ انسان که اندک زمانی از فرشتگان پست‌تر ساخته شد، سپس با شکوه و حرمت تاج‌پوش گردید (عبرانیان ۲:‏۶‏-‏۹). ⁵با این حال، او را اندکی پست‌تر از موجودات آسمانی ساختی و تاجِ شکوه و حرمت بر او نهادی. ⁶او را بر کارهای دستانت فرمانروایی بخشیدی؛ همه چیز را زیر پاهای او نهادی: ⁷همهٔ گوسفندان و گاوان، و نیز جانوران وحشی، ⁸پرندگان آسمان و ماهیان دریا، و هر آنچه در راه‌های دریاها می‌گذرد. ⁹ای پدرِ فرمانروای ما، نام تو در سراسر زمین چه پرشکوه است!