مزامیر 9

9 ¹ای پدرم، تو را با تمامِ دل سپاس خواهم گفت؛ همهٔ کارهای شگفت‌انگیزت را بازخواهم گفت.

²شاد و خرّم خواهم بود در تو؛ ای متعال، نامِ تو را با سرود خواهم ستود.

³چون دشمنانم روی برگردانند، در حضورِ تو می‌لغزند و هلاک می‌شوند. ⁴زیرا که حق و دعوایِ مرا برپا داشته‌ای؛ همچون داوری عادل بر تخت نشسته‌ای. ⁵قوم‌ها را توبیخ کرده‌ای؛ شریران را نابود ساخته‌ای؛ نامِ ایشان را تا ابدالآباد محو کرده‌ای. ⁶دشمن به پایان رسیده است، در ویرانه‌های ابدی؛ شهرهایشان را از بیخ برکنده‌ای؛ حتی یادِ ایشان نیز نابود گشته است.

⁷اما پدر ما تا ابد بر تخت نشسته است؛ او تختِ خود را برای داوری استوار ساخته است. ⁸و او جهان را به عدالت داوری می‌کند؛ قوم‌ها را با انصاف حکمرانی می‌نماید. ⁹پدر ما پناهگاهِ ستمدیدگان است، دژی مستحکم در هنگامِ تنگی. ¹⁰آنان که نامِ تو را می‌شناسند توکل می‌کنند بر تو، زیرا تو، ای پدر ما، هرگز جویندگانِ خود را ترک نکرده‌ای.

¹¹پدر ما را که در صهیون ساکن است، با سرود بستایید! کارهای او را در میانِ قوم‌ها اعلام کنید! ¹²زیرا او که خونِ ریخته‌شده را باز می‌خواهد، ستمدیدگان را به یاد می‌آورد؛ فریادِ ایشان را فراموش نمی‌کند.

¹³ای پدرم، بر من رحم کن! رنجِ مرا ببین از دستِ آنان که از من نفرت دارند، ای که مرا از دروازه‌های مرگ برمی‌افرازی، ¹⁴تا همهٔ ستایش‌های تو را بیان کنم در دروازه‌های دخترِ صهیون، و در نجاتِ تو شادی نمایم.

¹⁵قوم‌ها در چاهی که خود کنده‌اند فرو رفته‌اند؛ پای‌هایشان در دامی که خود پنهان کرده بودند گرفتار شده است. ¹⁶پدر ما خود را شناسانده است؛ او داوری را به اجرا درآورده است؛ شریر به کارِ دست‌های خویش گرفتار شده است. هِجّایون. سِلاه. ^a a v16 هِجّایون نشانه‌ای موسیقایی یا برای تأمل است — احتمالاً دعوتی به درنگ و اندیشیدن بر آنچه هم‌اکنون سراییده شده است.

¹⁷شریران به گور بازمی‌گردند، یعنی همهٔ قوم‌هایی که پدر ما را فراموش می‌کنند. ¹⁸زیرا نیازمندان همیشه فراموش نخواهند شد، و امیدِ ستمدیدگان تا به ابد بر باد نخواهد رفت.

¹⁹ای پدر ما، برخیز! مگذار که انسانِ فانی پیروز شود؛ بگذار قوم‌ها در حضورِ تو داوری شوند. ²⁰ای پدر ما، ایشان را به وحشت انداز؛ بگذار قوم‌ها بدانند که تنها انسانی فانی‌اند. سِلاه.