مزامیر 80

80 ¹بشنو، ای شبانِ اسرائیل — ای پدر ما — ای که یوسف را همچون گله رهبری می‌کنی؛ ای که بر کروبیان جلوس کرده‌ای، تجلّی فرما. ²در برابرِ افرایم و بنیامین و منسی، قدرتِ خود را برانگیز؛ بیا و ما را نجات ده! ³ما را بازآور، ای پدر ما؛ بگذار رویِ تو بتابد، تا نجات یابیم. ⁴ای پدرِ لشکرهای آسمان، تا به کی آتشِ خشمت شعله‌ور خواهد ماند بر دعاهای قومِ خود؟ ⁵نانِ اشک‌ها را بدیشان خورانیدی؛ اشک‌ها را به فراوانی بدیشان نوشانیدی. ⁶ما را مایهٔ نزاع برای همسایگانمان ساخته‌ای، و دشمنانمان در میانِ خود ما را ریشخند می‌کنند. ⁷ما را بازآور، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ بگذار رویِ تو بتابد، تا نجات یابیم. ⁸تاکی را از مصر بیرون آوردی؛ قوم‌ها را بیرون راندی و آن را نشاندی. ^a a v8 تاکی که پدر ما از مصر بیرون آورد، اسرائیل است؛ عیسی بعدها خود را «تاکِ حقیقی» می‌خواند — آن وفاداری که قومِ پدر سرانجام در او میوه می‌آورند. ⁹زمین را پاک کردی پیشِ آن؛ ریشهٔ عمیق دوانید و زمین را پر ساخت. ¹⁰کوه‌ها از سایه‌اش پوشیده شد، و سروهای آزادِ سترگ از شاخه‌هایش. ¹¹شاخه‌هایش را تا دریا گسترانید و جوانه‌هایش را تا آن رود. ^b b v11 آن رود: فرات، رودِ بزرگی که مرزِ شمال‌شرقیِ اسرائیل را نشان می‌دهد. ¹²چرا دیوارهایش را فرو ریختی، چنان‌که هر رهگذری میوه‌اش را می‌چیند؟ ¹³گرازِ جنگل ویران می‌کند آن را، و هر جانورِ صحرا از آن تغذیه می‌کند. ¹⁴بازگرد، ای پدرِ لشکرهای آسمان! از آسمان بنگر و ببین؛ از این تاک نگهداری کن، ¹⁵آن نهالی که دستِ راستت نشاند، و آن پسری که برای خود نیرومند برآوردی. ¹⁶سوخته شده است به آتش، بریده گشته است؛ از توبیخِ رویِ تو هلاک می‌شوند. ¹⁷بگذار دستت بر مردِ دستِ راستت آرام گیرد، بر پسرِ انسان که برای خود نیرومند برآوردی. ^c c v17 اسرائیل دعا کرد که «پسرِ انسان» که به دستِ راستِ پدر ما است برافراشته شود؛ عیسی همان لقب را برای خود می‌گیرد و به دستِ راستِ پدر نشسته است — آن پسرِ حقیقی که این دعا در او پاسخ می‌یابد. ¹⁸آنگاه روی برنخواهیم گرداند از تو؛ ما را حیات ببخش، و نامِ تو را خواهیم خواند. ¹⁹ما را بازآور، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ بگذار رویِ تو بتابد، تا نجات یابیم.