مزامیر 79

79 ¹پدر ما، قوم‌ها به میراث تو تجاوز کرده‌اند؛ معبد مقدّس تو را نجس ساخته‌اند؛ اورشلیم را به ویرانه بدل کرده‌اند.

²اجساد بندگانت را خوراک پرندگان آسمان ساخته‌اند، و گوشت وفادارانت را طعمهٔ جانوران زمین. ³خون ایشان را همچون آب ریخته‌اند، در گرداگرد اورشلیم، و کسی نبود که آنان را به خاک بسپارد. ⁴نزد همسایگانمان مایهٔ تمسخر شده‌ایم، و آنان که پیرامون ما هستند، ما را استهزا و ریشخند می‌کنند.

⁵تا به کی، ای پدر ما؟ آیا تا ابد خشمگین خواهی بود؟ آیا غیرت تو چون آتش شعله خواهد کشید؟ ⁶غضب خود را بر قوم‌ها فرو ریز، که تو را نمی‌شناسند، و بر ممالکی که نام تو را نمی‌خوانند. ⁷زیرا یعقوب را بلعیده‌اند و موطن او را ویران ساخته‌اند. ⁸بر ما به یاد میاور گناهان نیاکانمان را؛ بگذار شفقت لطیف تو به‌شتاب به استقبال ما آید، زیرا بسیار زبون گشته‌ایم.

⁹ای پدر ما که نجات‌دهندهٔ مایی، به‌خاطر جلال نامت ما را یاری فرما؛ ما را برهان و گناهانمان را بپوشان به‌خاطر نام خود. ¹⁰چرا قوم‌ها بگویند: «خدای ایشان کجاست؟» در برابر چشمان ما، در میان قوم‌ها معلوم گردد که تو انتقام خون ریخته‌شدهٔ بندگانت را می‌گیری. ¹¹ناله‌های اسیر به حضور تو برسد؛ به عظمت بازوی خود، محکومان به مرگ را زنده نگاه دار.

¹²همسایگانمان را جزا ده، هفت‌چندان در دامانشان، به‌سزای تمسخری که تو را به آن استهزا کردند، ای پدرِ متعال. ¹³آنگاه ما، قوم تو، گوسفندان مرتع تو، تا ابد تو را سپاس خواهیم گفت؛ نسل اندر نسل، ستایش تو را اعلام خواهیم کرد.