مزامیر 78

78 ¹ای قوم من، به تعلیم من گوش فرا دهید؛ گوش‌های خود را به سخنان دهانم بسپارید.

²دهان خود را به مَثَل خواهم گشود؛ معماهای روزگاران کهن را بیرون خواهم ریخت— ^a a v2 متّیٰ به ما می‌گوید که این هنگامی تحقق یافت که عیسی با مَثَل‌ها تعلیم داد و آنچه را که از آغاز جهان پنهان مانده بود، آشکار ساخت. ³چیزهایی که شنیده و دانسته‌ایم، و پدران ما آنها را به ما بازگفته‌اند. ⁴آنها را از فرزندانشان پنهان نخواهیم کرد، بلکه به نسل آینده خواهیم گفت: ستایش‌های پدر ما، توانایی او، و کارهای شگفتی را که کرده است. ⁵او در یعقوب شهادتی برقرار کرد و در اسرائیل شریعتی مقرر داشت، که پدران ما را فرمان داد تا آن را به فرزندانشان تعلیم دهند، ⁶تا نسل آینده بداند آنها را، فرزندانی که هنوز زاده نشده‌اند، و برخیزند و آنها را به فرزندان خود بازگویند، ⁷تا امید خود را بر پدر ما بگذارند و کارهای او را فراموش نکنند، بلکه فرمان‌های او را نگاه دارند. ⁸و مانند پدرانشان نباشند، نسلی سرکش و یاغی، نسلی که دلش وفادار نبود، و روحش به پدر ما امین نبود.

⁹افرایمیان، مسلح و کمان‌به‌دست، در روز جنگ روی برگرداندند. ¹⁰آنها عهد را نگاه نداشتند عهد پدر ما را، و از پیروی شریعت او سر باز زدند. ¹¹کارهای او را فراموش کردند، و شگفتی‌هایی را که به آنها نشان داده بود. ¹²در برابر چشمان پدرانشان کارهای شگرف کرد، در سرزمین مصر، در ناحیهٔ صوعن. ^b b v12 صوعن شهری سلطنتی و باستانی در دلتای نیل مصر بود که تانیس نیز خوانده می‌شد. ¹³دریا را شکافت و آنها را از میان آن گذرانید؛ آب‌ها را چون دیوار برپا داشت. ¹⁴روزها آنها را با ابری هدایت کرد و تمام شب با نوری آتشین. ¹⁵صخره‌ها را در بیابان شکافت و ایشان را چون از ژرفای دریا، به‌فراوانی نوشانید. ¹⁶جویبارها از صخره بیرون آورد و آب را چون رودها جاری ساخت.

¹⁷اما آنها همچنان گناه می‌ورزیدند بر ضد او، و بر ضد آن متعال، پدر ما، در آن سرزمین خشک یاغی می‌شدند. ¹⁸با خواستن خوراکی که آرزو می‌کردند، پدر ما را در دل خود آزمودند. ¹⁹بر ضد پدر ما سخن گفتند و گفتند: «آیا خدا می‌تواند در بیابان سفره‌ای بگسترد؟» ²⁰«درست است که صخره را زد و آب فوران کرد، و جویبارها سرریز شد. اما آیا می‌تواند نان نیز بدهد یا برای قوم خود گوشت فراهم آورد؟» ²¹پس چون پدر ما شنید، به خشم آمد؛ آتش بر ضد یعقوب شعله‌ور شد، و غضب او بر اسرائیل برخاست، ²²زیرا به پدر ما ایمان نیاوردند و بر نجات او توکل نکردند. ²³با این حال، آسمان‌های فوقانی را فرمان داد و درهای آسمان را گشود؛ ²⁴مَنّا را برای خوردنشان بارانید و ایشان را از غلّهٔ آسمان داد. ²⁵آدمیان نان فرشتگان را خوردند؛ او به فراوانی برایشان خوراک فرستاد. ²⁶باد شرقی را در آسمان‌ها وزانید و باد جنوبی را به قدرت خود راند. ²⁷گوشت را چون غبار بر آنها بارانید، و پرندگان بال‌دار را چون شن دریاها؛ ²⁸آنها را در میان اردوگاهشان فرود آورد، در اطراف خیمه‌هایشان. ²⁹خوردند و کاملاً سیر شدند، زیرا او آنچه را آرزو می‌کردند به آنها داد. ³⁰اما پیش از آنکه از آرزوی خود دست بکشند، در حالی که خوراک هنوز در دهانشان بود، ³¹غضب پدر ما برخاست بر ضد آنها؛ نیرومندترینشان را کشت و جوانان اسرائیل را از پای درآورد.

³²با وجود همهٔ اینها، همچنان گناه می‌کردند؛ با وجود شگفتی‌های او، ایمان نیاوردند. ³³پس روزهایشان را در بطالت به پایان رسانید و سال‌هایشان را در وحشتی ناگهانی. ³⁴چون آنها را می‌کشت، او را می‌جُستند؛ توبه می‌کردند و مشتاقانه پدر ما را می‌طلبیدند. ³⁵به یاد می‌آوردند که پدر ما صخرهٔ آنها بود، و آن متعال، رهانندهٔ ایشان. ³⁶اما با دهان خود او را تملّق می‌گفتند، و با زبان خود به او دروغ می‌گفتند؛ ³⁷دل‌هایشان به او وفادار نبود، و به عهد او امین نبودند. ³⁸با این حال او، که آکنده از شفقت بود، گناه ایشان را کفّاره داد و نابود نکرد آنها را. بارها و بارها خشم خود را فرو نشاند و همهٔ غضب خود را برنیفروخت. ³⁹به یاد آورد که آنها تنها جسم بودند، نسیمی گذرا که باز نمی‌گردد.

⁴⁰چه بسیار در بیابان بر ضد او یاغی شدند و در آن سرزمین ویران او را غمگین ساختند! ⁴¹بارها و بارها پدر ما را آزمودند و قدّوس اسرائیل را رنجاندند. ⁴²قدرت او را به یاد نیاوردند، آن روزی را که ایشان را از دست ستمگر رهانید، ⁴³آنگاه که نشانه‌های خود را در مصر ظاهر ساخت، و شگفتی‌های خود را در ناحیهٔ صوعن. ⁴⁴رودهایشان را به خون بدل کرد، و از جویبارهایشان نتوانستند بنوشند. ⁴⁵انبوه مگسان فرستاد که بلعیدند ایشان را، و قورباغه‌هایی که ویرانشان کردند. ⁴⁶محصولاتشان را به کرم داد، و خرمنشان را به ملخ. ⁴⁷تاک‌هایشان را با تگرگ نابود کرد و درختان انجیرشان را با سرمازدگی. ⁴⁸چارپایانشان را به تگرگ سپرد، و رمه‌هایشان را به صاعقه‌های آتشین. ⁴⁹بر ضد آنها فرو ریخت خشم سوزان خود را—غضب، خشم و بلا—گروهی از فرشتگان هلاک‌کننده. ⁵⁰راهی برای خشم خود هموار کرد؛ آنها را از مرگ دریغ نداشت، بلکه جانشان را به طاعون سپرد. ⁵¹همهٔ نخست‌زادگان مصر را از پای درآورد، نوبر قوّتشان را در خیمه‌های حام. ^c c v51 خیمه‌های حام: نامی شاعرانه برای مصر؛ حام پسر نوح و نیای مصریان بود. ⁵²اما قوم خود را چون گوسفندان بیرون برد و آنها را چون گله‌ای در بیابان هدایت کرد. ⁵³آنها را به سلامت رهبری کرد، چنان‌که نترسیدند، اما دریا دشمنانشان را فرو بلعید. ⁵⁴آنها را به مرز مقدّس خود آورد، به کوهی که دست راستش به دست آورده بود. ⁵⁵قوم‌ها را از پیش روی بیرون راند آنها را، میراثشان را تقسیم کرد با ریسمان، و قبایل اسرائیل را در خانه‌هایشان ساکن ساخت.

⁵⁶با این حال پدر ما، آن متعال، را آزمودند و بر ضد او یاغی شدند، و فرایض او را نگاه نداشتند. ⁵⁷روی برگرداندند و مانند پدرانشان بی‌وفا شدند؛ همچون کمانی خیانت‌کار کج شدند. ⁵⁸با مکان‌های بلند خود او را به خشم آوردند و با بت‌های خود غیرت او را برانگیختند. ^d d v58 مکان‌های بلند: پرستشگاه‌های بالای تپه‌ها که اسرائیل در آنها خدایان بیگانه را می‌پرستید، که در شریعت خدا ممنوع بود. ⁵⁹چون پدر ما شنید، به خشم آمد و اسرائیل را به‌کلی رد کرد. ⁶⁰خیمهٔ عبادت در شیلوه را ترک کرد، آن خیمه‌ای را که در میان آدمیان ساکن شده بود. ⁶¹قوّت خود را به اسارت داد، و جلال خود را به دست دشمنان. ⁶²قوم خود را به شمشیر سپرد و بر میراث خود به خشم آمد. ⁶³آتش جوانانشان را بلعید، و دخترانشان سرود عروسی نداشتند. ⁶⁴کاهنانشان به دم شمشیر افتادند، و بیوه‌زنانشان نتوانستند بگریند.

⁶⁵آنگاه پدر متعال چون کسی که از خواب بیدار شود، برخاست، همچون دلاوری که از شراب به هوش آید. ⁶⁶دشمنان خود را به عقب راند و آنها را به رسوایی جاودانه دچار ساخت. ⁶⁷خیمهٔ یوسف را رد کرد و قبیلهٔ افرایم را برنگزید؛ ⁶⁸بلکه قبیلهٔ یهودا را برگزید، کوه صهیون را که دوست می‌داشت. ⁶⁹قُدس خود را چون بلندی‌ها بنا کرد، همچون زمین که آن را تا ابد استوار ساخت. ⁷⁰بندهٔ خود داوود را برگزید و او را از آغل‌های گوسفندان برگرفت؛ ⁷¹از پی گوسفندان شیرده او را آورد تا شبان یعقوب باشد، قوم او، و میراث او اسرائیل. ⁷²و او با یکدلی شبانی‌شان کرد و با دستان ماهر هدایتشان نمود. ^e e v72 داوودِ شبان‌پادشاه به عیسی اشاره دارد، پسر داوود و شبان نیکو که قوم خود را با دلی وفادار هدایت می‌کند.