مزامیر 77

77 ¹با صدای بلند نزد پدر ما فریاد برمی‌آورم؛ آواز من به سوی پدر ما بالا می‌رود، تا مرا بشنود. ²در روزِ تنگیِ خود، پدرِ حاکم را طلبیدم؛ شب‌هنگام دستم دراز بود و خسته نمی‌شد؛ جانم از تسلی یافتن اِبا کرد. ³پدر ما را به یاد می‌آورم و ناله می‌کنم؛ تفکر می‌کنم و روحم ضعف می‌گیرد. سِلاه.

⁴پلک‌های چشمانم را باز نگاه داشتی؛ چنان پریشان بودم که سخن نمی‌توانستم گفت. ⁵دربارهٔ روزهای قدیم اندیشیدم، دربارهٔ سال‌های دیرین. ⁶سرود خود را به یاد آوردم در شب؛ در دل خود تفکر کردم و روحم جستجو نمود: ⁷«آیا پدرِ حاکم تا به ابد رد خواهد کرد، و دیگر هرگز لطف نخواهد نمود؟ ⁸آیا محبتِ عهدیِ او تا به ابد قطع شده است؟ آیا وعدهٔ او برای نسل‌های بی‌شمار به پایان رسیده است؟ ⁹آیا پدر ما فراموش کرده که فیض بخشد؟ آیا در خشم خود شفقت خویش را دریغ داشته است؟ سِلاه.

¹⁰آنگاه گفتم: «این است تمنّای من: سال‌های دست راستِ حضرت اعلیٰ.» ^a a v10 این تمنّا به سال‌های گذشته اشاره دارد، هنگامی که دست نیرومند حضرت اعلیٰ به قدرت برای قوم خود عمل می‌کرد. ¹¹کارهای پدر ما را به یاد خواهم آورد؛ آری، عجایب تو را از زمان قدیم به یاد خواهم آورد. ¹²در تمامی کار تو تفکر خواهم کرد، و در کارهای نیرومند تو خواهم اندیشید. ¹³طریق تو، ای پدر ما، مقدّس است. کدام خدا همچون پدر ما بزرگ است؟ ¹⁴تو پدر ما هستی که عجایب می‌کند؛ نیروی خود را در میان قوم‌ها آشکار ساخته‌ای. ¹⁵با بازوی خود قوم خویش را رهانیدی، فرزندان یعقوب و یوسف را. سِلاه.

¹⁶آب‌ها تو را دیدند، ای پدر ما؛ آب‌ها تو را دیدند و به لرزه افتادند؛ آری، ژرفناها لرزیدند. ¹⁷ابرها آب فرو ریختند؛ آسمان‌ها به غرّش رعد طنین افکندند؛ تیرهای تو به هر سو جهیدند. ¹⁸صدای رعد تو در گردباد پیچید؛ برق‌های تو جهان را روشن ساختند؛ زمین به لرزه و تکان درآمد. ¹⁹طریق تو از میان دریا بود، و راه تو از میان آب‌های بسیار؛ اما جای پاهای تو دیده نشد. ²⁰قوم خود را همچون گله رهبری کردی، به دست موسی و هارون.