مزامیر 84

84 ¹چه دل‌انگیز است مسکنِ تو، ای پدرِ لشکرهای آسمان! ²جانم مشتاق است، بلکه بی‌تاب، برای صحن‌های پدر ما؛ دل و جسمم از شادی برای پدرِ زندهٔ ما سرود می‌خوانند. ³حتی گنجشک نیز خانه‌ای یافته است، و پرستو برای خود آشیانه‌ای، جایی که می‌تواند جوجه‌هایش را بپروراند—نزد مذبح‌های تو، ای پدرِ لشکرهای آسمان، ای پادشاهِ من و پدرِ من. ⁴خوشا به حالِ آنان که در خانهٔ تو ساکنند؛ ایشان پیوسته تو را می‌ستایند. سِلاه

⁵خوشا به حالِ کسی که قوّتش در توست، و در دلش راه‌های صَهیون است. ⁶چون از وادیِ بَکا می‌گذرند، آن را چشمه‌سار می‌سازند؛ بارانِ نخستین نیز آن را از برکت‌ها می‌پوشاند. ^a a v6 بَکا به معنای «گریه» است. در راهِ رسیدن به پدر ما، حتی وادیِ اشک‌ها به چشمه‌سار بدل می‌شود. ⁷ایشان از قوّت به قوّت می‌روند؛ هر یک در صَهیون به حضورِ پدر ما حاضر می‌شود. ⁸ای پدرِ لشکرهای آسمان، دعایم را بشنو؛ گوش فرا ده، ای پدرِ ما، پدرِ یعقوب. سِلاه

⁹بنگر بر سپرِ ما، ای پدرِ ما، و بر مسح‌شدهٔ خود نظر کن. ^b b v9 «مسح‌شدهٔ تو» به پادشاهِ اسرائیل اشاره دارد، فرمانروای برگزیدهٔ خدا که برای قومِ او جدا شده است. ¹⁰زیرا یک روز در صحن‌های تو بهتر از هزار روز در جای دیگر است. ترجیح می‌دهم در خانهٔ پدرم دربان باشم تا آنکه در خیمه‌های شرارت ساکن شوم. ¹¹زیرا پدر ما آفتاب و سپر است؛ پدر ما فیض و جلال می‌بخشد؛ او هیچ چیز نیکو را دریغ نمی‌دارد از آنان که به راستی رفتار می‌کنند. ¹²ای پدرِ لشکرهای آسمان، خوشا به حالِ کسی که بر تو توکل می‌کند!