مزامیر 94

94 ¹ای پدر ما که عدالت می‌آوری — ای پدر ما؛ ای پدر ما که عدالت می‌آوری، تجلی فرما! ²ای داورِ زمین، برخیز؛ سزای متکبران را به آنان بده. ³ای پدر ما، شریران تا به کِی — تا به کِی شریران شادمانی و فخر خواهند کرد؟

⁴سخنان تکبرآمیز را فرو می‌ریزند؛ همهٔ بدکاران فخر می‌فروشند. ⁵ای پدر ما، قوم تو را در هم می‌کوبند و بر میراث تو ستم روا می‌دارند. ⁶بیوه‌زن و غریب را می‌کشند و یتیمان را به قتل می‌رسانند. ⁷می‌گویند: «خداوند نمی‌بیند؛ خدای یعقوب اعتنایی نمی‌کند.»

⁸ای بی‌شعوران میانِ قوم، توجه کنید؛ ای احمقان، کِی حکیم خواهید شد؟ ⁹آن که گوش را کاشت, آیا نمی‌شنود؟ آن که چشم را ساخت، آیا نمی‌بیند؟ ¹⁰آن که تأدیب می‌کند، آیا قوم‌ها را تنبیه نمی‌کند — او که به انسان معرفت می‌آموزد؟ ¹¹پدر ما افکار انسان را می‌داند که جز دمی نیستند.

¹²خوشا به حالِ کسی که او را تأدیب می‌کنی، ای پدر ما، و از شریعت خود تعلیمش می‌دهی، ¹³تا از روزهای بلا به او آرامی بخشی، تا آنگاه که برای شریران چاهی کنده شود. ¹⁴زیرا پدر ما قوم خود را ترک نخواهد کرد؛ و میراث خود را رها نخواهد ساخت. ¹⁵زیرا عدالت به سوی پارسایان بازخواهد گشت، و همهٔ راست‌دلان از آن پیروی خواهند کرد.

¹⁶کیست که برای من در برابر شریران برخیزد؟ کیست که برای من در برابر بدکاران بایستد؟ ¹⁷اگر پدر ما یاور من نمی‌بود، جان من به‌زودی در خاموشیِ مرگ ساکن می‌شد. ¹⁸چون گفتم: «پایم می‌لغزد»، ای پدر ما، محبتِ پایدارِ تو مرا نگاه داشت. ¹⁹چون اضطراب در درونم بسیار شد، تسلیِ تو جان مرا شادمان ساخت.

²⁰آیا تختِ فساد می‌تواند با تو هم‌پیمان شود — تختی که بی‌عدالتی را در قانون می‌نویسد؟ ²¹بر ضد جانِ پارسایان دست به دست می‌دهند و بی‌گناهان را به مرگ محکوم می‌کنند. ²²اما پدر ما دژِ من گشته است، و پدر ما صخرهٔ پناه من. ²³او تقصیرِ خودشان را بر آنان بازخواهد گردانید و به سبب شرارتشان ایشان را هلاک خواهد کرد؛ پدر ما ایشان را هلاک خواهد ساخت.