Ang Aking Kanlungan
Sa direktor ng musika. Kay David.
Pinapayuhan si David ng mga kaibigan na tumakas sa mga bundok na parang ibon, dahil nakaumang na ang mga palaso at gumuguho na ang mga pundasyon. Tinatanggihan niya ang payo. Nagmamasid ang kaniyang Ama mula sa kaniyang trono, sinusubok ang bawat isa, at makikita ng matuwid ang kaniyang mukha.
11 1Sa aking Ama ako'y nanganlong. Paano ninyo masasabi sa aking kaluluwa, “Lumipad ka sa iyong bundok tulad ng ibon”? 2Sapagkat tingnan — binabanat ng masasama ang kanilang mga pana; inihahanda nila ang kanilang palaso sa bagting upang pumana mula sa dilim sa mga matuwid ang puso. 3Kapag ang mga saligan ay giniba, ano ang magagawa ng matuwid? 4Ang ating Ama ay nasa kanyang banal na templo; ang trono ng ating Ama ay nasa langit. Ang kanyang mga mata ay nagmamasid; sinusuri ng kanyang tingin ang mga anak ng sangkatauhan. 5Sinusuri ng ating Ama ang matuwid, ngunit kinapopootan ng kanyang kaluluwa ang masama at ang umiibig sa karahasan. 6Sa masasama ay magpapaulan siya ng mga bitag — apoy at asupre at isang nakapapasong hangin ang magiging bahagi ng kanilang kopa. 7Sapagkat ang ating Ama ay matuwid; iniibig niya ang mga gawang matuwid. Makikita ng matuwid ang kanyang mukha. a a v7 Ang pinakamalalim na gantimpalang binabanggit ng awit ay hindi kaligtasan kundi ang makita ang mukha ng ating Ama — ang matuwid ay nabibilang sa kanya, at ang makasama siya ang buong layunin.
