Ang Pagtanggi ng Mangmang
Para sa punong mang-aawit. Awit ni David.
Ang pag-aangkin ng hangal na walang Diyos ay itinuturing na praktikal, hindi teoretikal. Sinasaliksik ng ating Ama ang buong sangkatauhan upang maghanap ng sinumang nakakaunawa at wala siyang nakita. Ang mga lumalamon sa kaniyang bayan ay sinasalubong ng biglaang sindak; nagtatapos ang awit sa pananabik sa kaligtasang mula sa Sion.
14 1Ang mangmang ay nagsasabi sa kanyang puso, “Walang Diyos.” Sila'y masama, ang kanilang mga gawa ay kasuklam-suklam; walang gumagawa ng mabuti.
2Tumingin mula sa langit ang ating Ama sa mga anak ng tao, upang tingnan kung mayroong nakakaunawa, na humahanap sa kanya. 3Silang lahat ay tumalikod; magkakasamang sila'y naging masama; walang gumagawa ng mabuti, wala kahit isa.
4Wala ba silang nalalaman, ang lahat ng mga gumagawa ng masama na lumalamon sa aking bayan na parang kumakain ng tinapay, at hindi kailanman tumatawag sa ating Ama? 5Naroroon sila, lipos ng matinding takot, sapagkat ang ating Ama ay kasama ng lahi ng mga matuwid. 6Nais ninyong mga gumagawa ng masama na biguin ang mga balak ng dukha, ngunit ang ating Ama ang kanyang kanlungan.
7O, sana'y manggaling sa Sion ang kaligtasan ng Israel! Kapag ibinalik ng ating Ama ang kapalaran ng kanyang bayan, magalak si Jacob, matuwa ang Israel.
