Para sa punong mang-aawit. Isang awit ni David.
Apat na beses itinatanong ni David kung hanggang kailan — hanggang kailan siya makakalimutan, hanggang kailan pagkukublihan, hanggang kailan magdadala ng kalungkutan, hanggang kailan nasa ibabaw ang kaaway. Walang nagbabago sa kaniyang kalagayan. Bumabaling pa rin ang awit sa pag-ibig ng kaniyang Ama, at nagtatapos sa pag-awit tungkol sa kabutihang natanggap na.
13 1Hanggang kailan, aking Ama, ako'y iyong lilimutin? Magpakailanman? Hanggang kailan mo ikukubli ang iyong mukha sa akin?
2Hanggang kailan ako makikipagbuno sa aking mga saloobin at magdadala ng kalungkutan sa aking puso buong araw? Hanggang kailan magtatagumpay sa akin ang aking kaaway? 3Tunghayan mo ako at sagutin, aking Ama; bigyan mo ng liwanag ang aking mga mata, o matutulog ako sa kamatayan.
4Sasabihin ng aking kaaway, “Nagapi ko siya,” at magagalak ang aking mga kalaban kapag ako'y bumagsak. 5Ngunit ako'y nagtiwala sa iyong tapat na pag-ibig; magagalak ang aking puso sa iyong pagliligtas. 6Aawit ako sa aking Ama, sapagkat siya'y naging napakabuti sa akin.
