Mga Awit 17

17 ¹Pakinggan mo ang makatarungang usapin, aking Ama; dinggin mo ang aking daing; pakinggan mo ang aking panalangin mula sa mga labing walang daya. ²Nawa'y magmula sa iyong harapan ang aking pagkakabangong-puri; nawa'y makita ng iyong mga mata kung ano ang matuwid.

³Sinaliksik mo ang aking puso, sinuri mo ako sa gabi, sinubok mo ako at wala kang natagpuan; ipinasya ko na hindi magkakasala ang aking bibig. ⁴Tungkol naman sa mga gawa ng mga tao, sa pamamagitan ng salita ng iyong mga labi ay iniwasan ko ang mga landas ng marahas. ⁵Ang aking mga hakbang ay nanatiling matatag sa iyong mga landas; ang aking mga paa ay hindi nadulas.

⁶Tumatawag ako sa iyo, sapagkat sasagutin mo ako, aking Ama; dinggin mo ako; pakinggan mo ang aking mga salita. ⁷Ipakita mo ang kababalaghan ng iyong wagas na pag-ibig ng tipan, ikaw na nagliligtas sa pamamagitan ng iyong kanang kamay sa mga kumukubli sa iyo mula sa kanilang mga kaaway. ⁸Ingatan mo ako gaya ng balintataw ng iyong mata; itago mo ako sa lilim ng iyong mga pakpak ⁹mula sa masasama na lumulusob sa akin, mula sa aking mga kaaway na nagbabantang pumatay na pumapalibot sa akin.

¹⁰Isinara nila ang kanilang matigas na mga puso; ang kanilang mga bibig ay nagsasalita nang may kapalaluan. ¹¹Tinugis nila kami at ngayon ay pinapalibutan kami; itinitutok nila ang kanilang mga mata upang ibuwal kami sa lupa. ¹²Siya'y tulad ng isang leon na gutom na lumapa sa kanyang huli, tulad ng isang batang leon na nakayukong nag-aabang.

¹³Bumangon ka, aking Ama! Harapin mo siya, ibagsak mo siya! Iligtas mo ang aking buhay mula sa masama sa pamamagitan ng iyong tabak, ¹⁴sa pamamagitan ng iyong kamay, aking Ama, mula sa gayong mga tao — mula sa mga tao ng sanlibutang ito na ang gantimpala ay nasa buhay na ito. Pinupuno mo ang kanilang tiyan ng iyong inimbak; ang kanilang mga anak ay may kasaganaan, at iniiwan nila ang kanilang kayamanan sa kanilang maliliit.

¹⁵Ngunit ako, makikita ko ang iyong mukha sa katuwiran; pagkagising ko, masisiyahan ako sa pagkakita ng iyong wangis.