Mga Awit 19

19 ¹Ipinahahayag ng kalangitan ang kaluwalhatian ng ating Ama; itinatanghal ng himpapawid ang gawa ng kaniyang mga kamay. ²Araw-araw ay ibinubuhos nila ang kanilang mga salita; gabi-gabi ay inihahayag nila ang kaalaman. ³Walang pananalita, walang mga salita — ang kanilang tinig ay hindi kailanman naririnig. ⁴Gayon pa man ang kanilang tinig ay lumalaganap sa buong lupa, ang kanilang mga salita ay hanggang sa dulo ng daigdig. Sa kalangitan ay nagtayo siya ng isang tolda para sa araw, ⁵na tulad ng isang lalaking ikakasal na lumalabas mula sa kaniyang silid, gaya ng isang bayaning nagagalak na tumakbo sa kaniyang landas. ⁶Sumisikat ito mula sa isang dulo ng kalangitan, at ang landas nito ay umaabot sa kabila; walang naililihim sa init nito.

⁷Ang kautusan ng ating Ama ay sakdal, nagbibigay-sigla sa kaluluwa; ang patotoo ng ating Ama ay mapagkakatiwalaan, nagpapadunong sa mga musmos. ⁸Ang mga tuntunin ng ating Ama ay matuwid, nagbibigay-galak sa puso; ang utos ng ating Ama ay maningning, nagbibigay-liwanag sa mga mata. ⁹Ang pagkatakot sa ating Ama ay dalisay, nananatili magpakailanman; ang mga hatol ng ating Ama ay totoo, at lahat ay matuwid. ¹⁰Higit itong naisin kaysa ginto, higit pa sa pinakadalisay na ginto; matamis kaysa pulot-pukyutan, kaysa pulot na mula sa bahay-pukyutan. ¹¹Ang mga ito ay nagbababala sa iyong lingkod; ang pagtupad sa mga ito ay nagdudulot ng malaking gantimpala.

¹²Sino ang makapagkikilala ng kaniyang sariling mga kamalian? Linisin mo ako sa aking mga natatagong pagkakamali. ¹³Ilayo mo rin ang iyong lingkod sa mga kusang kasalanan; huwag mong hayaang manaig ang mga ito sa akin. Kung magkagayon, magiging walang kapintasan ako, malaya sa malaking pagsalangsang.

¹⁴Nawa ang mga salita ng aking bibig at ang pagbubulay-bulay ng aking puso ay maging kalugod-lugod sa iyong paningin, aking Ama, aking bato at aking Manunubos.