Isang Awit para sa Pagtatalaga
Isang salmo. Isang awit para sa pagtatalaga ng bahay. Kay David.
Isinulat para sa isang pag-aalay matapos ang paggaling. Inaamin ni David na noong maayos ang lahat ay inakala niyang hindi na siya mayayanig kailanman, at saka ikinubli ang mukha ng kanyang Ama. Ipinapangatwiran niyang hindi makapupuri ang alabok, at nagtatapos siya sa damit-panluksang pinalitan ng kagalakan.
30 1Dadakilain kita, aking Ama, sapagkat ako'y iyong itinaas at hindi hinayaang magsaya sa akin ang aking mga kaaway.
2Aking Ama, tumawag ako sa iyo para humingi ng tulong, at ako'y iyong pinagaling. 3Aking Ama, iniahon mo ang aking kaluluwa mula sa libingan; iningatan mo akong buhay at hindi hinayaang bumaba sa hukay.
4Umawit kayo sa ating Ama, kayong mga tapat sa kanya, at magpasalamat sa kanyang banal na pangalan. 5Sapagkat ang kanyang galit ay sandali lamang, ngunit ang kanyang kagandahang-loob ay habambuhay; ang pag-iyak ay maaaring tumagal magdamag, ngunit ang kagalakan ay dumarating sa umaga.
6Nang ako'y panatag, sinabi ko, “Hindi ako matitinag kailanman.” 7Aking Ama, sa iyong kagandahang-loob ay pinatatag mo ang aking bundok; ngunit nang itago mo ang iyong mukha, ako'y nabalisa.
8Sa iyo, aking Ama, tumawag ako; sa Kataas-taasang Ama ay nagmakaawa ako ng habag: 9“Ano ang mapapala kung ako'y patahimikin, kung ako'y bumaba sa hukay? Pupurihin ka ba ng alabok? Ipahahayag ba nito ang iyong katapatan?” 10Dinggin mo ako, aking Ama, at maawa ka sa akin; aking Ama, ikaw ang aking saklolo.
11Ginawa mong sayawan ang aking pagdadalamhati; hinubad mo ang aking damit-panluksa at binihisan mo ako ng kagalakan, 12upang ang aking puso ay umawit ng papuri sa iyo at hindi manahimik. Aking Ama, magpapasalamat ako sa iyo magpakailanman.
