Para sa direktor ng musika. Isang awit ni David.
Tinutugis at pinag-uusapan hanggang sa iwasan siya ng mga kapitbahay sa lansangan, nadarama ni David na siya'y nalimot na parang basag na palayok. Gayunman sinasabi niyang nasa kamay ng kanyang Ama ang kanyang mga panahon at doon niya ipinagkakatiwala ang kanyang espiritu, na naaalalang minsan siyang dininig sa isang lungsod na nakukubkob.
31 1Sa iyo, aking Ama, ako'y kumakanlong; huwag mo akong hayaang mapahiya kailanman; sa iyong katuwiran ay iligtas mo ako. 2Ikiling mo ang iyong tainga sa akin; iligtas mo akong madali. Ikaw ang batong kanlungan ko, isang tanggulang moog upang iligtas ako. 3Sapagkat ikaw ang aking bato at aking tanggulan; alang-alang sa iyong pangalan, ako'y iyong papatnubayan at gagabayan. 4Palalayain mo ako mula sa lambat na kanilang itinago para sa akin, sapagkat ikaw ang aking kanlungan.
5Sa iyong kamay ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu; tinubos mo ako, aking Ama, tapat at totoo. a a v5 Idinalangin ni Jesus ang mga salitang ito nang siya'y namamatay — “Ama, sa iyong mga kamay ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu” (Lucas 23:46) — ipinagkakatiwala ang kaniyang sarili sa Ama na pinagkakatiwalaan ng awit na ito. 6Kinasusuklaman ko ang mga kumakapit sa mga walang kabuluhang diyus-diyosan, ngunit ako'y nagtitiwala sa aking Ama. 7Ako'y magagalak at matutuwa sa iyong wagas na pag-ibig, sapagkat nakita mo ang aking paghihirap; nalalaman mo ang mga kabalisahan ng aking kaluluwa, 8at hindi mo ako ibinigay sa kamay ng kaaway; inilagay mo ang aking mga paa sa maluwang na dako. 9Maawa ka sa akin, aking Ama, sapagkat ako'y nasa kagipitan; ang aking mga mata ay pinanghihina ng kalungkutan, gayundin ang aking kaluluwa at aking katawan. 10Sapagkat ang aking buhay ay natutupok ng dalamhati, at ang aking mga taon ng pagbubuntong-hininga; ang aking lakas ay nanghihina dahil sa aking kasalanan, at nanunuyo ang aking mga buto. 11Dahil sa lahat ng aking mga kaaway, ako'y naging kahihiyan, lalo na sa aking mga kapitbahay, at isang kakila-kilabot sa aking mga kakilala; ang mga nakakakita sa akin sa lansangan ay tumatakas mula sa akin. 12Ako'y nalimutan na parang taong patay, wala na sa isip; ako'y naging tulad ng isang basag na palayok.
13Sapagkat naririnig ko ang bulungan ng marami — kakila-kilabot sa bawat panig — habang sila'y sama-samang nagsasabwatan laban sa akin, nagbabalak na kitilin ang aking buhay. 14Ngunit ako'y nagtitiwala sa iyo, aking Ama; sinasabi ko, “Ikaw ang aking Ama.” 15Ang aking mga panahon ay nasa iyong kamay; iligtas mo ako mula sa kamay ng aking mga kaaway at mula sa mga umuusig sa akin. 16Pasikatin mo ang iyong mukha sa iyong lingkod; iligtas mo ako sa iyong wagas na pag-ibig. 17Aking Ama, huwag mo akong hayaang mapahiya, sapagkat ako'y tumatawag sa iyo; mapahiya nawa ang masasama at matahimik sa libingan.
18Matahimik nawa ang mga labing sinungaling, na nagsasalita nang may kayabangan laban sa matuwid nang may pagmamataas at paghamak. 19Kay sagana ng iyong kabutihan, na iyong itinago para sa mga natatakot sa iyo, na iyong ipinakita sa mga kumakanlong sa iyo, sa harap ng lahat.
20Sa kanlungan ng iyong harapan iyong ikinukubli sila mula sa mga balak ng mga tao; iniingatan mo silang ligtas sa iyong kanlungan mula sa mga dilang mapanirang-puri. 21Purihin ang aking Ama, sapagkat ipinakita niya sa akin ang kaniyang kagila-gilalas na wagas na pag-ibig nang ako'y nasa lunsod na napapaligiran ng kaaway.
22Aking sinabi sa aking pagkabalisa, “Ako'y nahiwalay na mula sa harap ng iyong mga mata.” Ngunit narinig mo ang aking pagsamo para sa awa nang ako'y tumawag sa iyo upang humingi ng tulong. 23Ibigin ninyo ang ating Ama, kayong lahat na kaniyang mga tapat na tao. Iniingatan ng ating Ama ang mga tapat, ngunit lubusang ginagantihan ang gumagawa nang may pagmamataas. 24Magpakatatag, at magpakatapang, kayong lahat na naghihintay sa ating Ama.
