Mga Awit 32

32 ¹Anong pagpapala sa taong pinatawad ang kanyang paghihimagsik, na natakpan ang kanyang kasalanan! ^a a v1 Sinipi ni Pablo ang talatang ito at ang sumunod bilang puso ng pagiging matuwid sa harap ng ating Ama — ang kapatawarang ibinilang sa atin nang hiwalay sa anumang ating pinagpaguran (Roma 4:7-8). ²Anong pagpapala sa taong hindi ibinibilang ng ating Ama ang pagkakasala, at sa kaninong espiritu ay walang pandaraya!

³Nang ako'y tumahimik, nanghina ang aking mga buto sa aking pagdaing buong maghapon. ⁴Sapagkat araw at gabi mabigat sa akin ang iyong kamay; naubos ang aking lakas gaya sa init ng tag-araw. Selah

⁵Kaya't ipinagtapat ko sa iyo ang aking kasalanan, at hindi ko itinago ang aking pagkakasala; sinabi ko, “Ipagtatapat ko ang aking mga paghihimagsik sa ating Ama” — at pinatawad mo ang pagkakasala ng aking kasalanan. Selah

⁶Kaya't manalangin ang bawat tapat sa iyo habang ikaw ay masusumpungan; tiyak na kapag umapaw ang malalaking tubig, hindi ito aabot sa kanya. ⁷Ikaw ang aking kublihan; iniingatan mo ako mula sa kaguluhan; pinaliligiran mo ako ng mga sigaw ng pagkaligtas. Selah

⁸Tuturuan kita at aakayin sa daang dapat mong lakaran; papayuhan kita habang nasa iyo ang aking paningin. ⁹Huwag kang tumulad sa kabayo o sa mula, na walang unawa, na ang loob ay kailangang supilin ng bokado at renda, kung hindi'y hindi ito lalapit sa iyo.

¹⁰Marami ang mga kalungkutan ng masama, ngunit ang nagtitiwala sa ating Ama ay napaliligiran ng kanyang wagas na pag-ibig. ¹¹Magalak kayo sa ating Ama at magsaya, kayong mga matuwid; sumigaw kayo sa galak, kayong lahat na matuwid ang puso!