Humihiyaw si Asaf sa Kadiliman
Para sa direktor ng musika; ayon kay Jedutun. Isang awit ni Asaf.
Hindi makatulog ni makapagsalita si Asaf, at itinatanong niya ang karaniwang kinatatakutang itanong: natapos na ba ang pag-ibig ng kanyang Ama, nalimutan na ba niyang maging mahabagin? Walang nagbago kundi ang kanyang alaala. Sinadya niyang gunitain ang dagat, kung saan totoo ang landas at hindi nakikita ang mga bakas ng paa.
77 1Malakas akong humihiyaw sa ating Ama; ang aking tinig ay umaakyat sa ating Ama, upang ako'y kanyang marinig. 2Sa araw ng aking kabalisahan ay hinanap ko ang Panginoong Ama; sa gabi ay nakaunat ang aking kamay at hindi napagod; tumangging maaliw ang aking kaluluwa. 3Naaalala ko ang ating Ama, at ako'y dumaraing; nagninilay ako, at ang aking espiritu ay nanghihina. Selah.
4Iyong pinanatiling bukas ang aking mga talukap; ako'y nabagabag at hindi makapagsalita. 5Inisip ko ang mga araw noong una, ang mga taóng matagal nang lumipas. 6Naalaala ko ang aking awit sa gabi; nagninilay ako sa aking puso, at ang aking espiritu ay nagsaliksik: 7“Magtatakwil ba magpakailanman ang Panginoong Ama, at hindi na muling magpapakita ng lingap? 8Naglaho na ba magpakailanman ang kanyang pag-ibig sa tipan? Natapos na ba ang kanyang pangako sa lahat ng salinlahi? 9Nalimutan na ba ng ating Ama na maging mapagbiyaya? Sa galit ba'y ipinagkait niya ang kanyang habag? Selah.
10Kaya't sinabi ko, “Ito ang aking daing: ang mga taon ng kanang kamay ng Kataas-taasan.” a a v10 Ang daing ay tumutukoy sa mga nagdaang taon nang ang makapangyarihang kamay ng Kataas-taasan ay kumilos nang buong lakas para sa kanyang bayan. 11Aalalahanin ko ang mga gawa ng ating Ama; oo, aalalahanin ko ang iyong mga kababalaghan noong una. 12Pagninilayan ko ang lahat ng iyong gawa, at isasaalang-alang ang iyong makapangyarihang mga gawain. 13Ang iyong landas, ating Ama, ay banal. Sinong diyos ang kasindakila ng ating Ama? 14Ikaw ang ating Ama na gumagawa ng mga kababalaghan; ipinakilala mo ang iyong lakas sa mga bayan. 15Sa pamamagitan ng iyong bisig ay tinubos mo ang iyong bayan, ang mga anak ni Jacob at ni Jose. Selah.
16Nakita ka ng mga tubig, ating Ama; nakita ka ng mga tubig at nangilabot; tunay ngang nanginig ang mga kalaliman. 17Ibinuhos ng mga ulap ang tubig; ang mga langit ay dumagundong sa kulog; ang iyong mga palaso ay kumislap sa bawat dako. 18Ang ugong ng iyong kulog ay gumulong sa buhawi; ang iyong mga kidlat ay nagliwanag sa sanlibutan; ang lupa ay nanginig at umuga. 19Ang iyong daan ay sa gitna ng dagat, ang iyong landas sa gitna ng malalawak na tubig; gayunma'y hindi nakita ang iyong mga bakas. 20Pinangunahan mo ang iyong bayan na parang kawan sa pamamagitan ni Moises at ni Aaron.
