Mga Awit 91

91 ¹Ang sinumang nananahan sa kanlungan ng Kataas-taasan ay magpapahinga sa lilim ng Makapangyarihan sa lahat.

²Sasabihin ko tungkol sa aking Ama, “Siya ang aking kanlungan at aking moog, aking Ama, na siyang pinagtitiwalaan ko.”

³Tunay ngang ililigtas ka niya mula sa bitag ng mangangaso at mula sa nakamamatay na salot. ⁴Tatakpan ka niya ng kaniyang mga balahibo, at sa ilalim ng kaniyang mga pakpak ay makakasumpong ka ng kanlungan; ang kaniyang katapatan ang iyong kalasag at moog. ⁵Hindi ka matatakot sa kilabot ng gabi, ni sa palasong lumilipad kung araw, ⁶ni sa salot na gumagala sa kadiliman, ni sa peste na sumasalanta kung tanghaling-tapat. ⁷Isang libo ang maaaring bumagsak sa iyong tabi, sampung libo sa iyong kanan, ngunit hindi ka nito malalapitan. ⁸Ikaw ay magmamasid lamang at makikita ang parusa sa masasama.

⁹Sapagkat ginawa mong kanlungan ang aking Ama— ang Kataas-taasan ang iyong tahanan— ¹⁰walang kasamaang aabot sa iyo, walang salot na lalapit sa iyong tolda. ¹¹Sapagkat uutusan niya ang kaniyang mga anghel patungkol sa iyo, upang ingatan ka sa lahat ng iyong mga lakad. ^a a v11 Nang hamunin ng manunukso si Jesus sa ilang, sinipi niya ang mismong talatang ito — binaluktot ang isang pangako ng pag-iingat ng Ama bilang isang paghamon. Si Jesus, ang tunay na Anak, ay nagtiwala sa kaniyang Ama nang hindi ito sinusubok. ¹²Aalalayan ka nila sa kanilang mga kamay, upang hindi matisod ang iyong paa sa bato. ¹³Tatapakan mo ang leon at ang kobra; yuyurakan mo ang batang leon at ang ahas.

¹⁴“Sapagkat kumakapit siya sa akin sa pag-ibig, ililigtas ko siya; itataas ko siya, sapagkat kilala niya ang aking pangalan. ¹⁵Tatawag siya sa akin, at sasagutin ko siya; sasamahan ko siya sa kaguluhan; ililigtas ko siya at pararangalan. ¹⁶Sa mahabang buhay ay bubusugin ko siya at ipapakita ko sa kaniya ang aking kaligtasan.”