Ang Hari nga Nagahari sa Pagkamatarung

Ang mga manugdumala nga nagapanalipod sa mga tawo subong sang landong sang bato sa gutok nga duta nagabatok sa buangbuang nga nagabutig parte sa Amay kag nagapahubas sang plato sang gutom. Ang mga babayi nga komportable nakabati nga mapaslaw ang ani. Magapabilin nga biniyaan ang palasyo hasta nga ibubo ang Espiritu kag ang kamingawan mangin mabunga.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 10–20

Kapitulo 32.

Yari karon, magahari ang isa ka hari sa pagkamatarung, kag magadumala ang mga punoan sa katarungan. Ang tagsatagsa mangin subong sang dalangpan sa hangin, palanaguan sa bagyo, subong sang mga sapa sang tubig sa mamala nga duta, subong sang landong sang daku nga bato sa duta nga ginakapoy. Niyan ang mga mata sang mga nagakakita indi mapiyong, kag ang mga dulonggan sang mga nagapamati magapamati. Ang hunahuna nga madasigon makahangup sang kaalam, kag ang dila nga nagakamutlo magahambal sing hanuot kag matin-aw. Indi na pagtawgon nga halangdon ang buangbuang, kag ang malaut nga tawo indi na pagsilingon nga talahuron. Kay ang buangbuang nagahambal sing kabuangan, kag ang iya tagiposoon nagapadihot sing kalautan: sa paghimo sing pagkadimatinahuron, sa paghambal sing mga kabutigan tuhoy sa aton Amay, sa pagpabilin nga wala sang bisan ano ang mga gutom kag sa paghikaw sang ilimnon sa mga ginauhaw. Ang mga hinganiban sang malaut nga tawo kalautan; nagapadihot sia sing mga malaut nga padihot sa paglaglag sa mga imol paagi sa butig nga mga pulong, bisan pa kon ang mga kinawad-an nagapakilooy sing matarung para sa iya kaso. Apang ang halangdon nga tawo nagaplano sing halangdon nga mga butang, kag paagi sa halangdon nga mga butang nagatindug sia.

Bangon Kamo, mga Anak nga Babayi nga Matawhay

Kamo nga mga babayi nga matawhay, bangon kamo kag pamatii ang akon tingug; kamo nga mga anak nga babayi nga walay kabalaka, pamatii ang akon ginasiling.

“Sa sulod sang mga isa ka tuig magakurog kamo, kamo nga mga babayi nga walay kabalaka, kay ang pagpangani sang ubas mapaslawan, kag wala sing pagtipon. Magkurog kamo, kamo nga mga matawhay; magkibot kamo, kamo nga walay kabalaka! Ubari ninyo ang inyo kaugalingon kag ibutang ninyo ang mga panapton sa pagpangasubo sa palibot sang inyo hawak. Pukpoka ninyo ang inyo mga dughan tungud sa manami nga mga kaumhan, tungud sa mabungahon nga puno sang ubas, tungud sa duta sang akon katawohan, nga sa diin nagatubo ang mga tunukon kag mga sapinit; huo, tungud sa tanan nga mga balay sang kasadya sa malipayon nga siudad. Kay ang palasyo pagabayaan, ang masako nga siudad pagapabay-an; ang bakolod kag ang bantayan nga torre mangin mga mahawan nga duog sa walay katapusan, isa ka kalipay para sa talunon nga mga asno, isa ka halalban para sa mga panong, tubtub nga ang Espiritu sang aton Amay ibubo sa aton halin sa kahitaasan, kag ang kamingawan mangin mabungahon nga kaumhan, kag ang mabungahon nga kaumhan pagakabigon nga kagulangan. Niyan ang katarungan magapuyo sa kamingawan, kag ang pagkamatarung magapabilin sa mabungahon nga kaumhan. Ang binuhatan sang pagkamatarung mangin paghidait, kag ang resulta sang pagkamatarung, kalinong kag kalig-onan sa walay katapusan. Ang akon katawohan magapuyo sa mahidaiton nga puloy-an, sa malig-on nga mga ginapuy-an, sa walay pagsamok nga mga palahuwayan. Bisan pa nga ang ulan nga yelo magapatumba sang kagulangan kag ang siudad bug-os nga mapatag, bulahan kamo nga nagasab-og sa luyo sang tanan nga mga tubig, nga nagatugot sa baka kag sa asno nga maghalab sing hilway.”