Isaias 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹Kailo ikaw, ikaw nga manuglaglag, nga wala pa malaglag; ikaw nga maluibon, nga wala sing may nagluib sa imo! Kon matapos ka na sa paglaglag, pagalaglagon ikaw; kon mag-untat ka sa pagluib, pagaluiban ikaw.

²Amay namon, kaloy-i kami; nagahulat kami sa imo. Mangin kusog ka namon sa tagsa ka aga, kaluwasan namon sa tion sang kalisdanan. ³Sa daguob sang imo tingog nagapalalagyo ang mga katawohan; kon magbangon ka, nagaalaplaag ang mga pungsod. ⁴Ang inyo inagaw ginatipon subong sang pagtipon sang apan; kaangay sang nagapanong nga mga apan, nagadinaguso ang mga tawo sa sini.

⁵Ginbayaw ang aton Amay, kay nagapuyo sia sa kahitaasan; ginpuno niya ang Sion sang katarungan kag pagkamatarung. ⁶Mangin malig-on nga sadsaran sia sang imo mga tion, kabuganaan sang kaluwasan, kaalam, kag ihibalo; ang kahadlok sa aton Amay amo ang bahandi sang Sion.

⁷Yari karon, ang ila maisog nga mga tawo nagahibi sa mga dalan; ang mga tinawo sang paghidait nagahibi sing mapait. ⁸Ang mga mataas nga dalan nahabwaan; wala na sing mga nagalakbay sa dalan. Ginbungkag ang katipan, ginatamay ang iya mga kabanwaanan, wala sing ginatahod nga tawo. ⁹Ang duta nagalalaw kag nagakawala; ang Libano nahuy-an kag nagakalaya; ang Saron nangin kaangay sang desierto, kag ang Basan kag ang Carmel nagapalagsik sang ila mga dahon.

¹⁰“Karon magabangon ako,” siling sang aton Amay, “karon pagabayawon ako, karon pagabayawon ko ang akon kaugalingon. ¹¹Nagapanamkon kamo sang upa, nagabun-ag kamo sang dagami; ang inyo ginhawa isa ka kalayo nga magalamon sa inyo. ¹²Ang mga katawohan pagasunugon tubtob mangin abo, kaangay sang mga tunok nga ginpang-utod kag ginpangsunog. ¹³Pamatii, kamo nga yara sa malayo, ang akon ginhimo; kag kamo nga yara sa malapit, kilalaha ang akon gahum.”

¹⁴Ang mga makasasala sa Sion nakulbaan; nagakurog ang mga wala sing Dios: “Sin-o sa aton ang makapuyo upod sa nagalamon nga kalayo? Sin-o sa aton ang makapuyo upod sa walay katapusan nga mga dabdab?” ¹⁵Ang nagalakat sing matarung kag nagahambal sang matadlong, nga nagasikway sang kaayohan halin sa pagpangilkil kag nagapugong sang iya kamot sa pagbaton sang hamham, nga nagatakop sang iya mga dulunggan sa mga padihot sa pag-ula sang dugo kag nagapiyong sang iya mga mata sa kalautan, ¹⁶amo ini ang magapuyo sa kahitaasan, nga ang iya dalangpan amo ang mga pamakuran sa kabukiran; ang iya tinapay igahatag sa iya, kag ang iya tubig indi magkawala.

¹⁷Ang imo mga mata makakita sang hari sa iya katahum; makakita sila sang duta nga nagalapad tubtob sa malayo. ¹⁸Ang imo tagipusoon magapamalandong sang una nga kahadlok: “Diin bala ang nag-isip? Diin bala ang nagkilo sang buhis? Diin bala ang nag-isip sang mga torre?” ¹⁹Indi mo na makita ang mga bugalon nga tawo, isa ka katawohan nga ang ila hambal tuman kakatingalahan nga indi mahangpan, nga nagalab-lab sa hambal nga indi mo masayran.

²⁰Tan-awa ang Sion, ang siudad sang aton mga tinalana nga piesta! Ang imo mga mata makakita sang Jerusalem, isa ka malinong nga puloy-an, isa ka layanglayang nga indi pagsaylohon, nga ang mga palpal sini indi gid pagagabuton kag ang mga lubid sini indi gid magkabugto. ²¹Apang didto ang aton Amay sa iya pagkahalangdon mangin para sa aton isa ka duog sang malapad nga mga suba kag mga sapa, nga didto wala sing sakayan nga may mga gayong nga makaagi kag wala sing gamhanan nga barko nga makalabay. ²²Kay ang aton Amay amo ang aton hukom, ang aton Amay amo ang aton manughatag sang kasugoan, ang aton Amay amo ang aton hari; sia magaluwas sa aton.

²³Ang imo mga lubid nagakabitay sing lugak: indi ini makapugong sang palo sa iya duog ukon makahuyat sang layag nga nakabuklad. Niyan pagabahinon ang kabuganaan sang inagaw, kag bisan ang mga piang magadala sang inagaw. ²⁴Kag wala sing nagapuyo sa Sion nga magasiling, “Nagamasakit ako”; ang katawohan nga nagapuyo didto pagapatawaron sa ila sala.