Wey li Têkderî

Xayînê ku tu kesî tucarî xayîntî li wî nekiriye, dora wî tê. Rê vala radiwestin, peyman têne şikandin, û hetta bêxwedayên li Siyonê jî dipirsin kî dikare bi agirê ku dadiqurtîne re bijî. Bersiv rastiya asayî ye: bertîlê red bike, çavên xwe li ber xwînrijandinê bigire. Bavê wan dadger û padîşah e.

Bavê me di ayetan de dipeyive 10–13

Beş 33.

Wey li te, ey têkderê ku tu nehatiyî têkbirin; ey xayînê ku tu kesî xayîntî li te nekiriye! Gava ku tu têkbirinê biqedînî, tê bêyî têkbirin; gava ku tu dev ji xayîntiyê berdî, xayîntî wê li te bê kirin.

Ya Bavê me, keremê li me bike; em li hêviya te ne. Her sibehê bibe hêza me, di dema tengasiyê de rizgariya me. Li ber gurmîna dengê te gel direvin; gava ku tu rabî, netewe belav dibin. Talana we tê berhevkirin wek ku kulî berhev dike; wek koma kuliyan, mirov ber bi wê ve diherikin.

Bavê me bilind e, çimkî ew li bilindahiyê rûdine; wî Siyon bi dadperwerî û rastiyê tije kiriye. Ew wê bibe bingehê bêxof ê demên te, dewlemendiyeke rizgarî, şehrezayî û zanînê; tirsa Bavê me xezîneya Siyonê ye.

Va ye, zilamên wan ên mêrxas li kolanan diqîrin; qasidên aştiyê bi acîbûn digirîn. Rê vala mane; rêwî ji rê winda bûne. Peyman hatiye şkandin, bajarên wê têne biçûkdîtin, tu kes nayê rêzgirtin. Welat şîn digire û ziwa dibe; Libnan şerm dike û diçilmise; Şaron bûye wek çol, û Başan û Kermel pelên xwe dadiweşînin.

“Niha ezê rabim,” Bavê me dibêje, “niha ezê bilind bibim, niha ezê xwe hildim. Hûn kayê bi ber dikevin, hûn pûşê dizên; nefesa we agirek e ku wê we bixwe. Gel wê bibin arî, wek stiriyên ku têne birîn û têne şewitandin. Guhdarî bikin, ey hûn ên li dûr, tiştê ku min kir; û hûn ên nêzîk, hêza min nas bikin.”

Gunehkarên li Siyonê tirsiyane; lerizîn bêxwedênas digire: “Kî ji nav me dikare bi agirê xwedexwar re bijî? Kî ji nav me dikare bi pêtên herheyî re bijî?” Yê ku bi rastî dimeşe û tiştê rast dibêje, yê ku qezenca ji zordestiyê red dike û destê xwe ji bertîlgirtinê diparêze, yê ku guhên xwe ji plansaziyên xwînrêtinê digire û çavên xwe li ber xerabiyê digire, ev e yê ku wê li bilindahiyan rûne, yê ku penageha wî wê kelehên çiyan bin; nanê wî wê jê re bê dayîn, û ava wî wê kêm nebe.

Çavên te wê padîşah di bedewiya wî de bibînin; ew wê welatekî ku dûr diçe bibînin. Dilê te wê li ser tirsa berê bifikire: “Yê ku dihejmart li ku ye? Yê ku bacê dikişand li ku ye? Yê ku bircan dihejmartin li ku ye?” Tu êdî wan mirovên qûretî nabînî, geleke ku axaftina wî pir ecêb e ku meriv jê fêm bike, yê ku bi zimanekî ku tu têneynî lal diaxive.

Li Siyonê binêre, bajarê cejnên me yên diyarkirî! Çavên te wê Orşelîmê bibînin, warekî bi aştî, konekî ku nayê livandin, yê ku sitûnên wî tucaran nayên derxistin û benên wî tucaran naqetin. Lê li wir Bavê me di heybeta xwe de wê ji bo me bibe ciyekî çeman û robarên fireh, yê ku ne keştiya bi bêran dikare lê biçe û ne keştiyeke hêzdar dikare lê derbas bibe. Çimkî Bavê me dadgerê me ye, Bavê me qanûndanerê me ye, Bavê me padîşahê me ye; ew wê me rizgar bike.

Têlên keştiya te vala dadiliqin: nikarin diravê li cî bigirin an jî çarşefa keştiyê bikişînin. Hingê gelek talan wê bê parkirin, û tewra seqet jî wê ganimetê hilgirin. Û tu kesê ku li Siyonê dijî nabêje: “Ez nexweş im”; gelê ku li wir rûdine, gunehê wan wê bê bexşandin.