1 Samûêl 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹Dawid û mirovên wî di roja sisiyan de gihîştin Ziklagê; Amalêkiyan êrîşî Negebê û Ziklagê kiribûn, êrîş kiribûn û ew şewitandibûn, ²û jin û hemû kesên li wir, ji biçûk heta mezin, dîl girtibûn; tu kes nekuştibûn, lê ew dabûn pêşiya xwe û bi rê de çûbûn. ³Dawid û mirovên wî gihîştin bajêr, ku bi êgir hatibû şewitandin — jin, kur û keç dîl hatibûn girtin. ⁴Dawid û gelê wî dengê xwe bilind kirin û giriyan, heta ku ji wan hêza girîn nema. ⁵Herdu jinên Dawid jî dîl hatibûn girtin, Ahînoama ji Yezraêlê û Abîgaîla, jinebiya Nabalê ji Kermêlê. ⁶Dawid pir xemgîn bû — gel behsa berkevirkirina wî dikir, her yek ji ber kur û keçên xwe tahl bû — lê wî xwe di Bavê me de bihêz kir.

⁷Dawid ji Abyatarê kahîn, kurê Ahîmelek re got: “Êfodê bîne ji min re.” Abyatar êfod ji Dawid re anî.

⁸Dawid ji Bavê me pirsî: “Ma ezê li van êrîşkaran bigerim? Ma ezê pê bigihim wan?” Wî got: “Bigere. Tu bê guman pê bigihî wan û hemûyan rizgar bikî.”

⁹Loma Dawid û 600 mirovên wî hatin ber Geliyê Bisorê, ku hinek li paş man. ¹⁰Dawid bi 400 mirovan li pey ketin; 200 li paş man, ji westiyanê ewqas ku nikaribûn ji Geliyê Bisorê derbas bibin. ¹¹Wan li deştê Misriyek dît, ew anîn ba Dawid, û nan û av dan wî. ¹²Wan parîkî kilorka hêjîran û du gûşiyên tiriyên hişk dan wî. Wî xwar, û hêza wî vegeriya — çimkî sê roj û sê şevan ne nan ne av xwaribû. ¹³Dawid pirsî: “Tu yê kê yî? Ji ku derê yî?” Wî got: “Ez xortekî Misrî me, xulamê Amalêkiyekî. Axayê min berî sê rojan ez berdam — ez nexweş bûm.

¹⁴Me êrîşî Negeba Keretiyan, erdê Cihûda, û Negeba Kalêb kir, û me Ziklag bi êgir şewitand.”

¹⁵Dawid pirsî: “Ma tu min ber bi vî desteyê êrîşkaran ve beyî xwarê?” Wî got: “Bi Xwedê ji min re sond bixwe ku tu min nekujî û min nedî destê axayê min, û ez te bigihînim wan.”

¹⁶Misriyî Dawid bir xwarê, û va ye ew li ser erdê belav bûbûn, dixwarin, vedixwarin û şahî dikirin li ser wê talana mezin a ku ji erdê Filistî û Cihûda girtibûn. ¹⁷Dawid ji berbangê heta êvara roja din li wan xist; tenê 400 xortên ku li ser deveyan siwar bûn û reviyan filitîn. ¹⁸Dawid her tiştê ku Amalêkiyan girtibû vegerand, û herdu jinên xwe rizgar kir. ¹⁹Tu tişt kêm nebû — ne biçûk, ne mezin, ne kur, ne keç, ne talan, ne tu tiştekî din ê ku hatibû girtin — Dawid hemû vegerand. ²⁰Dawid hemû pez û garan girt; mirovên wî ew ber bi pêşiya heywanên din de ajotin, digotin: “Ev talana Dawid e.”

²¹Dawid gihîşt 200 mirovên ku ji westiyanê nikaribûn li pey wî bihatana, ku li Geliyê Bisorê mabûn. Ew derketin pêşiya Dawid û gelê wî; gava ew nêzîk bû wî silav da wan. ²²Lê hemû mirovên xirab û bêbext ên di nav peyrewên Dawid de gotin: “Ji ber ku ew bi me re neçûn, emê ji talana vegerandî tiştekî nedin wan — tenê jin û zarokên her mirovekî, ku bibin û herin.”

²³Lê Dawid got: “Birayên min, bi tiştê ku Bavê me da me vî tiştî nekin. Wî em parastin û wî êrîşkarên ku hatin ser me dan destên me. ²⁴Kî wê li ser vê yekê guhdariya we bike? Yê ku diçe şer û yê ku bi kel û pelan re dimîne wekhev par distînin.” ²⁵Ji wê rojê û pê ve, Dawid ew kir rêzik û qanûnek ji Îsraêl re, ku heta îro berdewam e.

²⁶Gava Dawid gihîşt Ziklagê, wî talan ji rihspiyên Cihûda, hevalên xwe re şand, got: “Diyariyek ji we re ji talana dijminên Bavê me.” ²⁷Wî ew şand ji bo yên li Beytêlê, li Ramota Negebê û li Yatîrê; ²⁸ji bo yên li Aroêrê, Sifmotê û Eştemoayê; ²⁹ji bo yên li Rakalê, li bajarokên Yerahmêliyan û Kêniyan; ³⁰ji bo yên li Hormayê, Bor-Aşanê û Atakê; ³¹û ji bo yên li Hebronê û hemû cihên ku Dawid û mirovên wî lê geriyabûn.