2 Korîntî 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Ez dixwazim ku hûn hinek ehmeqiyê ji min re tehemul bikin — û hûn bi rastî min tehemul dikin. ²Ez bi çavnebariya Bavê me ji bo we çavnebar im, çimkî min hûn bi mêrekî re nîşan kirin, da ku we wek keçeke pak pêşkêşî Mesîh bikim. ³Lê ez ditirsim ku çawa mar bi hîlebaziya xwe Hawa xapand, aqilên we jî ji dilsozî û paqijiya ji bo Mesîh werin xirabkirin. ⁴Heke kesek bê û Îsayekî din ji yê ku me da zanîn, bide zanîn, an hûn ruhekî din ji yê ku we wergirtiye wergirin, an mizgîniyeke din ji ya ku we qebûl kir qebûl bikin, hûn baş tehemul dikin. ⁵Lê belê ez bawer dikim ku ez çu ji wan “şandiyên herî mezin” kêmtir nînim. ⁶Heke di axaftinê de jî bêhosta bim, ez di zanînê de bêhosta nînim; me ev bi her awayî, di her tiştî de ji we re diyar kir.

⁷An min guneh kir ku min xwe nizim kir da ku hûn bilind bibin, çimkî min mizgîniya Bavê me belaş da we? ⁸Min dêrên din talan kirin, bi wergirtina alîkariyê ji wan, da ku ez xizmeta we bikim. ⁹Gava ez bi we re bûm û hewcedar bûm, min bar li tu kesî nekir — birayên ji Makedonyayê ew tişta ku min kêm bû, dan min. Min xwe ji barkirina we bi tu awayî parast, û ezê wisa bimînim jî. ¹⁰Ji ber ku rastiya Mesîh di min de ye, ev pesn wê di herêmên Axayayê de neyê bêdengkirin. ¹¹Çima? Ji ber ku ez ji we hez nakim? Bavê me dizane ku ez hez dikim!

¹²Û ya ku ez dikim, ezê wisa bidomînim, da ku ez firsenda wan kesên ku firsendê dixwazin bibirim, ên ku dixwazin di wan tiştên ku pê pesnê xwe didin de wek me werin hesibandin. ¹³Çimkî ev mirov şandiyên derewîn in, xebatkarên hîlebaz in, ku xwe wek şandiyên Mesîh dişibînin. ¹⁴Û ev ne ecêb e, çimkî Şeytan bi xwe jî xwe wek milyaketê ronahiyê dişibîne. ¹⁵Loma ne ecêb e ku xizmetkarên wî jî xwe wek xizmetkarên rastiyê dişibînin. Dawiya wan wê li gorî kirinên wan be.

Pesnê Ehmeqekî bi Cefayê

¹⁶Dîsa ez dibêjim, bila tu kes min ehmeq nehesibîne. Lê heke hûn bihesibînin, min wek ehmeqekî qebûl bikin, da ku ez jî hinekî pesnê xwe bidim. ¹⁷Ya ku ez di vê pesndana bi bawerî de dibêjim, ne wek ku Xudan bibêje dibêjim, lê wek ehmeqekî. ¹⁸Ji ber ku gelek kes li gorî pîvanên mirovan pesnê xwe didin, ezê jî pesnê xwe bidim. ¹⁹Çimkî hûn bi dilxweşî ehmeqan tehemul dikin, ji ber ku hûn ewqas zane ne! ²⁰Hûn tehemul dikin heke kesek we bike kole, heke kesek we daqurtîne, heke kesek we bikar bîne, heke kesek xwe mezin bike, heke kesek sîleyekê li rûyê we bixe. ²¹Ez vê ji bo şermê dibêjim: em ji bo wê pir lawaz bûn. Lê her tişta ku kesek diwêre pê pesnê xwe bide — ez bi ehmeqî dipeyivim — ez jî diwêrim. ²²Ma ew Îbranî ne? Ez jî wisa me. Îsraêlî? Ez jî wisa me. Ji nifşê Îbrahîm? Ez jî wisa me. ²³Xizmetkarên Mesîh? Ez wek dînekî dipeyivim — ez bêtir im: bi pir zêdetir keda, bi zindanên zêdetir, bi lêdanên bêhesab, û gelek caran nêzî mirinê. ²⁴Pênc caran min ji Cihûyan çil kêm yek qamçî wergirt. ^a a v24 Qanûna Cihûyan heta çil qamçî dida destûr; sî û neh dihatin dayîn da ku bi xeletî ji sînorê qanûnî derbas nebin. ²⁵Sê caran bi şivdaran lê hat xistin, carekê bi kevir hat kirin, sê caran keştiya min şikest; şevek û rojek min di avê de derbas kir. ²⁶Hergav di rê de: di xetereyê de ji çeman, di xetereyê de ji rêbiran, di xetereyê de ji gelê xwe, di xetereyê de ji miletan, di xetereyê de di bajêr de, di xetereyê de di çolê de, di xetereyê de li deryayê, di xetereyê de di nav birayên derewîn de; ²⁷di ked û zehmetiyê de, bi gelek şevên bêxew, di birçîbûn û tîbûnê de, gelek caran bêxwarin, di sermayê û tazîtiyê de.

²⁸Ji bilî her tiştî, zextek rojane li ser min giran dibe: xema min ji bo hemû dêran. ²⁹Kî lawaz e, û ez lawaz nabim? Kî tê alandin, û ez bi hêrsê nasotim?

³⁰Heke divê ez pesnê xwe bidim, ezê pesnê wan tiştên ku lawaziya min nîşan didin bidim. ³¹Bavê me, Bavê Xudanê me Îsa, ê ku her û her pîroz e, dizane ku ez derewan nakim. ³²Li Şamê, waliyê Padîşah Aretas bajar diparast da ku min bigire, ³³lê min di pencereyeke di dîwêr de, di sepetekê de daxistin, û ez ji destên wî reviyam.